Blijf kalm, en eet pannekoeken (met vis)

Het winterreces is weer opgeheven,en ik kruip onder mijn berg aan dekens en huiswerk vandaan. Het tweede semester is intussen in volle gang, en we hebben nog 3 doldwaze drukke weken te gaan voordat het eindelijk Paasvakantie is - grappig genoeg ook 3 weken lang, muhaha.

Dit semester maken we 3 edities van een realistisch tijdschrift, met verschillende teams die respectievelijk de kopij, vormgeving en uitgave voor hun rekening nemen. Elke editie worden de posities geroteerd, zodat iedereen de kans krijgt alledrie de dingen te doen. De online versie kun je hier lezen. 
De titel, missie en doelgroep van het tijdschrift hebben we weliswaar opgelegd gekregen (zelf zou ik het nooit 'Life 360º' hebben genoemd), maar we mogen 3 thema edities maken. De eerste was Kunst&Cultuur, waarbij mijn groepje de kopij moest schrijven. De tweede, waar we nu aan bezig zijn, heeft met Sociaal&Maatschappij te maken en daarbij doen wij de finale check en uitgave. De finale deadline om te drukken is komende maandag. De laatste editie waar we daarna aan beginnen heeft als thema Reizen, en daarbij zijn wij dus ingeroosterd als vormgeving. Is best leuk, als je tenminste het computerprogramma aan de praat krijgt.


En dat is waar het schoentje wringt. De werkdruk van dit project is eigenlijk nog best te doen, ware het niet dat het iedere keer een 50/50 kans is dat je mix&match PC werkt, of dat je computer crasht, het programma bevriest, de server platligt, of het onding zelfs helemaal niet aan de praat te krijgen is.
Vandaag was voor mij de maat vol. Komende maandag is onze einddeadline, en door een samenloop van omstandigheden kreeg ik vandaag pas de meerderheid van de pagina's om na te kijken. Dat wilde ik vanavond afwerken, omdat ik het hele weekend vastzit op een grasveld buiten de stad, om frisbee te spelen.

Laat dat nu net het moment zijn waarop de server het begaf. Inderdaad, de server waarop al onze werkdocumenten opgeslagen zijn. Voor mensen die een beetje bekend zijn met internetcultuur, zo zag ik er op dat moment uit:

Stoom kwam uit mijn oren. Sommigen onder jullie zullen mijn geklaag al wel zat zijn, maar de ondermaatse technische infrastructuur waar we hier mee opgescheept zitten is een van mijn persoonlijke irritatiepunten die ik met geen mogelijkheid kan loslaten. Zeker wanneer er een heel lokaal volstaat met wonderschone Mac designcomputers waarvoor wij nooit ingeroosterd staan. Denk dat ik er een dezer dagen toch eens stiekem naar binnen glip. Misschien dat ik dan wel Photoshop en Indesign tegelijk kan gebruiken zonder dat mijn PC zo ongeveer ontploft. Grrrr.


En wat me vandaag eigenlijk nog het meest razend maakte (ja, ik was in een heel slecht humeur tegen die tijd), was dat ik van mijn klasgenoten zo ongeveer de enige was die me erover opwond. Snap ik dus echt to-taal niet. Ze krijgen rode koontjes van de Kony 2012 campagne (de meest hypocriete, gehypete liefdadigheidsactie van het moment) en allerlei andere ver-van-mijn-bed-shows, maar als het over iets gaat waar we zelf direct belang bij hebben (je betaalt er immers genoeg voor!), dan is het apathie ten top.
Om stapelgek van te worden. Dat werd ik dus ook een beetje, en ik heb dus in de klasdiscussie tijdens het volgende college eens lekker met de botte bijl weggehakt. Wat nou politieke correctheid.


Nu, 4 uur later, heb ik mijn gal gespuwd, naar boze muziek geluisterd en flink door het huis gestampt met een gezicht als een oorwurm, en ben ik dus gelukkig weer iets kalmer. Ben in geen tijden zó bloedchagrijnig geweest. Was bijna vergeten hoe dat voelt.
Dit weekend heb ik gelukkig andere zaken om aan te denken, met een frisbee disc in de hoofdrol. Dit weekend zijn de Open universitaire regionale kampioenschappen Outdoor, en omdat het door ons georganiseerd wordt doet onze club mee met 3 teams: 1ste jongensteam, 2de jongensteam, en ons meisjesteam. Wij doen meer mee voor de lol, want de meerderheid van de deelnemende teams bestaan enkel uit jongens, en zullen dus iets te zware competitie zijn voor ons. Maar dat maakt voor ons niks uit; minder druk = meer plezier. En niet te vergeten, we slapen deze keer bij een toernooi eens in ons eigen bed. Komt dat tegen!


In ander nieuws: ik ben met frisbeevriendin Michèle druk bezig een kleine roadtrip-vakantie voor te bereiden, voor tijdens de Paasvakantie. Met behulp van bus, huurauto en weldoeners met een extra bed (oftewel: CouchSurfing) doen we met zijn tweeën achtereenvolgens Manchester, Newcastle, Edinburgh, Aberdeen, (Invernesse) en Glasgow aan, alvorens vanaf daar via Londen weer huiswaarts te keren. We waren allebei nog niet in Schotland geweest, en we mochten van onszelf wel 1 weekje vrij nemen tijdens de Paasvakantie - de rest is, verbazend genoeg, gereserveerd voor huiswerk.
Vandaar dus dat ik hier in een algemene verklaring stel, dat het enige dat ik dit jaar voor mijn verjaardag wil (indien men zo geneigd is mij een presentje te geven), geld is. Mulah, doekoe, centjes, monnayh, ka-ching, pegels. GELD. Sponsor mij, ik ben uw goede doel. Of uw diepte-investering, zo u wilt. Uw dividend wordt uitgekeerd in kleurrijke anecdotes, spectaculaire foto's en amusante reisverslagen die u kunt nalezen en waarover u dan nog eens met uw vrienden kunt praten. En, natuurlijk, als kers op de taart: de authentieke ansichtkaart mèt postzegel om te sparen. Als dat geen goede deal is, weet ik het ook niet meer.


Verder wil ik iedereen die zich zorgen maakt om mijn zielenheil geruststellen. Temidden van drankmisbruik, schaarse kleding en vrije liefde onder studenten, houdt de meerderheid zich wel nog aan de Vasten. Als je hart maar op de goede plaats zit, zullen we maar zeggen.
De Vasten beginnen hier direct na 'Pannenkoekendag' (oftewel, Vastenavond), wanneer dus iedereen daadwerkelijk pannenkoeken eet. Talybont heeft nog nooit zo likkebaardend lekker geroken. Vanaf de volgende dag geven de meeste mensen dan 1 bepaald ding op voor de Vasten: o.a. vriendin R. eet geen kaas meer, vriendin N. heeft Facebook vaarwel gezegd, en vriend C. drink nu even geen alcohol.
Ik stond er versteld van; ik had geen idee dat dat hier nog zo onder jongeren leefde. Nu ik erover nadenk, zijn hier ook nog veel meer jongeren openlijk religieus dan thuis.
Weer iets nieuws geleerd dus. En dan wordt ook weer duidelijk waarom ik hier deels ben: om weer meer over de wereld te leren, en niet automatisch aan te nemen dat iedereen hetzelfde over de dingen denkt.


Dat feit wordt ook heel duidelijk onderstreept door de fanatiek vegetarische klasgenote M., die naast geen vlees ook geen vis eet omdat, en ik citeer: "vissen ook gevoelens en gedachten hebben", en dus niet zomaar gedood mogen worden. Elke referentie naar een gerecht met vlees of vis kan op een afkeurende blik rekenen, en de geur alleen al is voldoende voor een grimas.
 
Hilarisch snel op de kast te jagen dus. Vanzelfsprekend dan ook dat ik in de klas zichtbaar geniet van mijn broodje gerookte zalm, en uitgebreid vertel over de sappige biefstuk die ik recent met pap en mam in een restaurant gegeten heb (thankies pap en mam!) - allemaal met wat aangedikte onbezorgdheid. En dan tellen hoe lang het duurt voor ze explodeert.


Ach ja. Het zijn de kleine pleziertjes waar we het van moeten hebben, niet?










Ten allerlaatste: nog heel hartelijk gefeliciteerd aan Maartje en Elmar: dat jullie samen heel gelukkig mogen zijn!

Beetje klagen moet kunnen

Afgelopen weekend uitgebreid de lay-out van mijn blog ge-restyled, en ik moet zeggen dat ik zeer tevreden ben met het resultaat: voor het verkrijgen van mooie foto's met beperkte copyright is Flickr mijn nieuwe beste vriend.

De laatste 3 weken zijn nu ingezet, en we werken hard aan alle opdrachten die we hebben. Meevaller is dat onze docenten van de tijdschriften-optie eindelijk inzien dat we - ten opzichte van de andere opties - onevenredig veel werk hebben. Eens te meer omdat we een week geleden plots met nog een opdracht opgezadeld zijn: een micro-magazine maken. Hetgeen inhoudt dat we in kleine groepjes een tijdschrift-concept uitdenken, 32 pagina's bladvulling uitplannen, en de voorpagina, inhoudspagina en 6 voorbeeldpagina's echt maken; kopij, redactie, design en al. Op zich een leuke opdracht, ware het niet dat die nog bovenop de rest kwam. Gelukkig hebben ze nu ingezien dat dat een beetje te gortig werd, en mogen we in de plaats de wekelijkse Inter.Cardiff artikeltjes vanaf nu laten vallen. Ook mogen we een uitgebreid feature-artikel dat we nog te doen hadden, incorporeren in het micro-magazine. Dat scheelt alweer in het verzamelen van kopij.
We hadden dit laatste knelpunt zelf via de klasverantwoordelijke naar voren gebracht, en kregen hiervoor zelfs een compliment dat we het zo volwassen aangepakt hadden! De docenten zijn hier echt nog de kwaadste niet, alleen soms een beetje enthousiast en geneigd onze capaciteiten qua werk te overschatten.


Als team voor het micro-magazine hebben we gewoon het groepje behouden dat we voor Inter.Cardiff hadden, wat voor mij heel gunstig is. We zijn met z'n 3en: Alex (Brits), Cassie (Chinees) en ik. Beide zijn echt goed (Cassie is een van de uitblinkers), en we hebben redelijk snel een idee voor een tijdschrift uit de grond gestampt gekregen. We doen een literatuur-magazine, maar op zo'n manier dat we klassieke literatuur met nieuwe mixen, en met het streven literatuur toegankelijk te maken voor iedereen. Verder gaat het niet alleen over boeken of lezen zelf, maar ook over de wereld eromheen en alles wat er mee te maken heeft. Voel ik me dus als een vis in het water bij, net als Alex die zijn bachelor in Engelse literatuur heeft gedaan. Cassie moesten we wat meer overtuigen, maar toen we genoeg ideeën voor artikels hadden geopperd ging ook zij overstag. Hoewel ik dat natuurlijk wijt aan mijn feilloze overredingskracht en tomeloze charme.


In ander nieuws, wil ik van deze gelegenheid even gebruik maken om te vieren dat er al ruim een week 's nachts geen brandalarm meer is afgegaan (afkloppen!). Dat is de afgelopen weken namelijk steeds hetzelfde liedje geweest; altijd op de momenten dat het je het minst uitkomt, en soms zelfs twee keer per nacht. 
De brandoefeningen zelf waren na de eerste paar weken al voorbij, daarna ging het gewoon om een stel nozems dat midden in de nacht zin kreeg in spek met eieren en daarbij te veel rookontwikkeling veroorzaakten. Helaas zijn die vermaledijde dingen zó gevoelig afgesteld dat stoom van een waterkoker die te dichtbij staat ze al doet afgaan. Hetgeen dus resulteert in de verplichte evacuatie van alle 150 bewoners naar het pleintje via een smal trappenhuis, wat betekent dat zielepoten zoals ik die op de 4de verdieping wonen, net pas beneden zijn als het sein 'vals alarm' wordt gegeven en we dus rechtsomkeert kunnen maken.
Je zou de verantwoordelijke halfdronken onbenullen om minder willen opknopen; dat pleintje is tegenwoordig behoorlijk koud! Om maar nog te zwijgen van het onvermogen om daarna weer in slaap te komen door de adrenaline-shock die nog nazindert. Probeer dan maar eens om 7u op te staan om nog even een artikeltje af te schrijven.


Verder is de periode van relatieve rust in onze flat jammergenoeg weer voorbij; de vakantievierders uit Dubai en Pakistan zijn weer teruggekeerd naar ons nederige stulpje, en de stilzwijgende ergernissen laten zich dan ook weer flink voelen. Als tegenaanval heb ik het advies opgevolgd van Canadese vriendin Ashley: de hele keuken met post-its volhangen met 'vriendelijke' tips voor een beter huishouden.
Niet dat ikzelf van nature zo'n kraakheldere schoonmaakneuroot ben, maar ik weet graag zeker dat ik niet zomaar ergens salmonella, legionella, of welke andere -ella dan ook van kan oplopen. Als ik het zelf vuilmaak weet ik hoe het komt, en als ik nu soms een pan uit de kast trek en kantel, loopt het ding gewoon over van de olie. Dus óf olie ingedaan en toen toch niet mee gekookt en teruggezet (gatver), óf men heeft echt totaal geen notie van afwassen. De rilling laat zich voelen.
U begrijpt dat ik mijn persoonlijke keukenspullen angstvallig apart houd, teneinde geen risico te lopen op voedselvergiftiging omdat deze of gene de combinatie afwasmiddel+sponsje niet begrepen heeft.


Ten laatste nog een leuker nieuwtje om de boel wat uit het slop te halen: Ons 1ste frisbee herenteam is afgelopen weekend kampioen geworden in de 2de divisie van de nationale universitaire competitie. Dat wordt komende woensdag uitgebreid gevierd in onze volgende social, voor mij nu al de opsteker van de week. Volgende week hebben we dan nog het kerstfeestje van de opleiding, en het kerstetentje van de frisbeeclub. Maar daarover later meer.


P.S.: eind van de week blijkbaar eindelijk sneeuw in de Alpen! Gelukkig maar; ik begon al bang te worden.

Highs and lows (maar voornamelijk highs)

Voor velen zal het waarschijnlijk een luxeprobleem zijn, maar voor mij is het momenteel wel degelijk erg onhandig. Ik heb namelijk niet echt een eigen accent. Als ik met Britten spreek klink ik meer Brits, en als ik met Amerikanen of (zwaar geaccentueerde) buitenlanders spreek klink ik meer Amerikaans. Nu lijkt dat misschien geen probleem - en misschien zelfs nogal handig - maar wacht maar eens tot je met beide soorten mensen tegelijk in gesprek bent. Vreemde blikken zijn dan niet ongewoon, hoewel ik ze tot nu toe heb kunnen overtuigen dat ik het niet expres doe.
Aan de andere kant zorgt het wel voor wat inwendig gegniffel ten aanzien van de frustratie van de niet nader genoemde (want Google translate!), ietwat nuffige klasgenote die na 3 jaar Britse universiteit haar sterke accent nog altijd niet kwijt is.

Maar goed, het ego is weer genoeg gestreeld (al heb ik dat soms wel nodig). Verder verkeren we hier in algehele paniek nu we ons allemaal recentelijk gerealiseerd hebben dat er nog maar 4 weken te gaan zijn voor de Kerstvakantie, en daarvoor de belangrijkste deadlines van het semester. Jawel, 19 december is D-Day voor maar liefst 3 opdrachten, die ons nu al in rep en roer hebben gebracht. Voor de Analytical Feature moesten we namelijk 2 weken geleden een outline (plan van aanpak) indienen, en daarvoor hebben we vandaag net te horen gekregen dat er 17 mensen een onvoldoende hebben, en dat er morgen tijdens het extra college spijkers met koppen zullen worden geslagen. De 17 gezakten zouden vanavond per email bericht krijgen, met het bevel een afspraak te maken met de betreffende docent.
Yours truly heeft nog geen email gehad, en is dus niet bij de ongelukkigen. Alweer een reden voor een vreugdedansje, na o.a. het vinden van iets wat lijkt op Japanse online kranten-databanken voor mijn thesis en een goed cijfer voor het laatste Inter.Cardiff artikel.

Gregynog was succesvol, in de zin dat ik meer klasgenoten heb leren kennen, vrienden heb kunnen maken en 3 dagen niet heb hoeven koken. Qua thesis heb ik niet veel nieuws gehoord of bedacht; ik had het globale plan al langer in mijn hoofd en heb eigenlijk alleen bevestiging gehad dat het een interessant idee is. Hoewel hij wel wat verbaasd/teleurgesteld klonk toen ik zei dat ik niet voor louter onderzoek een retourtje naar Japan kon boeken (mocht ik willen!). Dat schijnt voor de 'beste' thesissen namelijk wel de norm te zijn: onderzoeksreisjes naar exotische landen. Voor mij valt dat jammergenoeg niet binnen mijn budget, en ben ik dus zielsgelukkig met het internet, dat nu mijn thesis mogelijk maakt. Daarbij, als ik er het geld voor had zou onderzoek wel het laatste zijn wat ik in Japan zou doen!

Ondanks de algehele stress en het vooruitzicht weer hele dagen in de bieb te vertoeven hebben we er toch nog wat leuke dingetjes tussen kunnen proppen - die mede de vertraging van dit blog-bericht verklaren (hehe).

Op zondag 13 november was er namelijk nog een frisbee-toernooi in Nottingham, dit keer een exclusief damestoernooi met als doel opnieuw om de beginners wat toernooi-ervaring te geven. Het was een heel gezellig toernooi om te doen; samenspelen met jongens is heel leuk, maar er heerst dan toch een meer fanatieke, testosteron-geladen sfeer. Het voelt dan een stuk onvergeeflijker om fouten te maken, wat wel wat aan de spanning toevoegt.
Misschien dat dat deze keer echt het verschil heeft gemaakt, want mijn team (van de twee die we mee hadden) eindigde als 3de van de 16! Echt een heel goed resultaat.
Het team was een mix van ervaren spelers en beginners, die iedere keer evenredig op het veld moesten zijn. Heb dus best veel gespeeld, en we konden echt merken dat ons niveau omhoog ging naarmate de in totaal 7 wedstrijdjes vorderden. Nadat we de laatste wedstrijd nipt hadden gewonnen brak er in ons echt zo'n ongelofelijk gevoel van victorie uit, dat is niet te beschrijven. We hebben er hard voor gebikkeld, en laten zien dat de nieuwe speelsters van dit jaar ook van zich kunnen laten spreken.

Ons 1ste team: Heather, Amy (Cripps), Jen, Megan, Carys, Sioned, Esther, Suzan

Als persoonlijke kers op de taart was er nog mijn verkiezing als meest waardevolle beginner, met een medaille op de koop toe. Toen was de dag voor mij helemaal geslaagd. Ik weet dat ik hoogstwaarschijnlijk na dit jaar niet meer de kans zal hebben om te spelen, en ik ben dus ontzettend blij met althans dit aandenken te hebben.

Na afloop tuimelden we allemaal weer terug het busje in (alle 14) voor de 3-uurlange tocht terug naar Cardiff. Erg gezellig allemaal, met schuldgevoelvrije frietjes-pitstop onderweg.
Dat eten ze hier trouwens overgoten met azijn. Oftewel, hoe vermoord ik mijn heerlijke, goudgele aardappelstaafjes van genot. Ik ben veel meer voorstander van het bestrooien met zachtjes smeltende kaas. Om nom nom!


Deze frisbee-prestatie van formaat moest natuurlijk uitgebreid besproken en gevierd worden, wat we afgelopen woensdag op de twee-wekelijkse social gedaan hebben. Het thema was 'alles behalve kleding', wat resulteerde in een hoop plastic zak-creaties. Ikzelf ben niet zo creatief-met-vuilniszak (laat staan met kurk), en had dus een goedkoop kersttafelkleed gekocht in de Lidl. Paar veiligheidsspelden erbij - die waren nog het moeilijkst te vinden - en klaar is kees. Hieronder ziet u een voorbeeld van wat er zoal was:

vlnr: Dan, Hailey, Tim, Suzan, Rhys, Heather, Alec, Becky

Met als uitschieter de zeer verrassende post-it man. Er liep ook nog iemand rond met een zooi geniette speelkaarten, die hij naarmate de avond vorderde steeds meer kwijtraakte. Door mijn kwistig gebruik van veiligheidsspelden bleef alles echter wel goed zitten, en heb ik een zeer aangename avond gehad. Godzijdank de volgende dag wel pas om 12u les. ;-)


Toch, ondanks alle plezier, begin ik enigszins uit te zien naar de Kerstvakantie. Niet alleen omdat de deadlines dan achter de rug zijn, maar ook omdat ik even een tijdje niks anders wil doen dan snowboarden! Angstvallig houd ik al dagen de sneeuwberichten van Flumserberg in de gaten, hopend op een paar centimetertjes hier en daar. Tot nog toe geen succes, en aangezien het al half november is geweest ben ik stilaan een sneeuwdans aan het overwegen.
Alles is in ieder geval beter dan de regen die hier de scepter zwaait. Het lijkt wel alsof alles al weken grijs is; denk dat ik nu toch echt heb kennisgemaakt met het 'echte' Welshe weer. Geef mij maar strakblauw, koud, en zon!


Ten laatste een update qua cultuur waar ik heden nogal door geobsedeerd ben: gesproken poëzie, of 'slam' poëzie. Wat kennissen van me doen hieraan (gedichten die puur geschreven zijn om voor te dragen, en soms begeleid worden door muziek), en het kan echt heel mooi zijn. Voor de Engelskundigen onder jullie, dit is een artikel dat ik erover geschreven heb, met een filmpje als voorbeeld. Echt fantastisch, en kan zowel serieus als komisch zijn.

Verder heb ik momenteel een nieuwe favoriete artiest: Ed Sheeran. Hier al helemaal populair (beetje een Engelstalige Milow, voor de kenners), en blijkbaar stilaan op het vasteland ook al. Mijn huidig veruit favoriete nummer is One Night; kan dat nu echt op repeat laten spelen.

En als aller-allerlaatste moet ik nu reeds mijn miserabele nederlaag erkennen: voor NaNoWriMo heb ik tussen alle bedrijven door niet eens 1 complete pagina volgeschreven gekregen. Mijn hoofd stond er helemaal niet naar en ik heb eigenlijk wel duizend andere dingen te typen op dit moment. 
Ik verberg mijn gezicht dus in de allerdiepste schaamte, zwaai de witte vlag, en beloof beterschap voor volgend jaar.

Halloween horror, horror winter?

Halloween is tot nu toe gelukkig rustig gebleven, afgezien van een bijna-dood-ervaring teweeggebracht door een enthousiaste flatgenoot met zombiekostuum. Maar zolang ikzelf niet boven mijn bed begin te zweven neem ik die adrenaline-shock wel voor lief.

Sinds vorige week hebben we hier een periode van stortregen gehad, afgewisseld met zomers mooi weer, dus ik heb nog steeds niet echt een idee van wat nu precies echt 'Welsh' weer is. Er zijn ook tegenstrijdige berichten op dat gebied: sommige mensen zeggen dat het cliché-matige, Britse beeld van druilerige regen en grijze lucht even zeer klopt voor Wales (en Cardiff), en anderen zeggen juist dat Cardiff relatief veel zonuren heeft vergeleken bij de rest van het land.
Wat mij op dit moment het meest interesseert is de voorspelling van verschillende Europese meteorologische diensten dat er een 'horrorwinter' aankomt: Extreem koud, 3 maanden sneeuw, etc. Persoonlijk zou ik dat nog wel zien zitten: liever sneeuw en koude, knalbauwe luchten dan grijs en druilerig en depri. Maar dat kan ook te maken hebben met de hoop die ik heb op een fijne kerstvakantie dit jaar. 
We hebben in mijn studie namelijk geen examens; alleen essays en andere schriftelijke opdrachten, waarvan de deadline voor de kerstvakantie valt. In januari, wanneer andere mensen dan een reeks examens hebben, wordt van ons slechts verwacht dat we ons 3 weken lang inlezen in academische literatuur voor onze thesis. In essentie houdt dit dus in dat ik me 2 weken lang zonder schuldgevoel mag overgeven aan snowboarden, feestelijkheden, en algemeen niet-productief-zijn. Ik heb mijn ticket al geboekt.

Over thesis gesproken, morgen vertrekken we met de hele groep (om en nabij de 70 man + docenten) naar Gregynog, een landgoed ooit in een erfenis aan de universiteit gegeven, en nu gebruikt als conferentiecentrum. Daar blijven we drie dagen om te brainstormen over het onderwerp van onze thesis en de verschillende vormen, methodes en bronnen die we kunnen gebruiken. Naar aanleiding daarvan worden er dan promotors toegewezen en kunnen we na terugkomst echt concreet aan de slag.
Dit alles zal natuurlijk gepaard gaan met hele gezellige avondactiviteiten zoals een quiz en andere spelletjes om ons tot één grote, blije vriendenclub te smeden. Oh joy.
Het zal natuurlijk best leuk worden - ik heb tenminste al 3 goede kamergenootjes - maar ik zal zeker op woensdag een beetje zitten tandenknarsen.

Op woensdag vindt namelijk de ontgroening/doop/initiatie van de frisbeeclub plaats, gevolgd door een avond uit met de hele groep. Mensen hebben ook al gezegd dat ik het researchtripje moet overslaan en gewoon moet komen, maar dat zit er natuurlijk niet in. Daarvoor staan mijn prioriteiten te veel in verantwoordelijke volgorde, zoals het een Masterstudent natuurlijk betaamt (yeugh).
Je kunt het natuurlijk ook zien als het perfecte excuus om onder iets potentieel vernederends uit te komen - hoewel frisbeemensen lang niet zo hardcore zijn als bijv. voetbal of rugby. Maar het ergste is na een paar uurtjes weer over, en daarna heb je een band met iedereen die op dat moment met jou in hetzelfde schuitje zat. Beetje 'gedeelde smart is halve smart', zeg maar. En de leuke afsluiter, samen uitgaan, is na al dat afzien natuurlijk de kers op de taart.
En dat ga ik nu dus allemaal missen. Kan er niet over uit wat een slechte timing dit is. Natuurlijk zullen er nog andere feestjes komen, en over een paar weken zal het zo erg niet lijken. Maar op dit moment is het gewoon heel vervelend, en aangezien dit mijn blog is mag ik er zoveel tijd aan spenderen als ik wil.

Maar voordat ik helemaal machtsdronken word, ga ik maar beter over op een ander onderwerp, hoewel dat ook niet geheel nieuw is:

NaNoWriMo! Tegen beter weten in probeer ik het dit jaar opnieuw, ondanks de grote hoeveelheden schrijfopdrachten die ik dit semester nog te doen heb. Het succes van afgelopen jaar heeft me blijkbaar een beetje roekeloos gemaakt, en het verhaal was toen na 50.000 woorden nog niet af, dus hier zijn we weer.
Alhoewel, op dit moment mag ik dan van plan zijn om het verhaal verder te zetten, maar wie weet waar het zal eindigen? Dat is een van de grootste charmes van dit evenement, en voor mij ook de voornaamste reden dat ik nu alweer voor de vierde keer mee ga doen, en hopelijk voor de derde keer zal winnen. Wens me succes!

Freshers, Frisbees en Fchinezen

Voor mijn gevoel is het pas een week geleden dat ik nog geblogd heb, maar de datumlijn is onverbiddelijk: 3 weken geleden is het al. Om die reden ga ik dus ook niet alle koeien chronologisch uit de sloot halen, want dat zou ontegenzeglijk saai zijn. Over dus naar de belangrijkste agendapunten van de afgelopen weken.

Het lesprogramma begint nu aardig op stoom te komen, in de zin dat we nu al 2 stuks van de wekelijkse artikeltjes hebben geproduceerd, en bezig zijn aan de derde. Ergens aan de rechterkant onder mijn niet-gephotoshopte zelf is een nieuwe link verschenen; indien de trouwe lezer daar op klikt komt hij bij het online tijdschrift dat onze 16-koppige groep van de Tijdschriften-stroming bijhoudt. Daarbij moet wel vermeld worden dat de artikeltjes in het Engels zijn; een van de consequenties van een Engelstalige studie aan te vatten, helaas.
Nu we zo een paar weken bezig zijn, begin ik wat gevoel te krijgen voor hoe het niveau hier een beetje zit - natuurlijk het meest bij mijn Tijdschriftmaatjes - en merk ik dat ik me niet zo erg zorgen hoef te maken (voor het gemak vergeten we even dat ik dit eigenlijk al wel wist, maar goed). Bij de introducties leken de verwachtingen erg hooggespannen te zijn, maar in de praktijk lijken de docenten een stuk minder veeleisend en intimiderend dan verwacht. Je kunt bij ieder van hen aankloppen als je ergens meer hulp bij nodig hebt, en ik heb al verschillende relatief domme vragen horen stellen zonder dat dat resoluut afgestraft werd middels publieke vernedering.
Duidelijk is wel dat sommige culturele verschillen in de groep voor wat wrevel over en weer kunnen zorgen; er zijn al een aantal onbedoeld botte opmerkingen gevallen (ook tegen docenten), en de aula uitlopen om even een telefoontje aan te nemen lijkt onder een bepaalde groep als normaal te worden beschouwd. Tja. Dat krijg je in een groep met 18 nationaliteiten.
Meest sensationele incident was de Chinese student die na herhaaldelijke waarschuwingen toch te laat kwam, en na verzocht te zijn de zaal te verlaten koppig bleef staan. Uiteindelijk moest er bijna de beveiliging bij geroepen worden voor de jongen vertrok. Na een goed gesprek mocht hij overigens de volgende dag gewoon weer terugkomen, maar de schrik zit er bij deze dus goed in. Persoonlijk vind ik dat maar goed ook; niets is irritanter dan mensen die een kwartier te laat binnen komen stampen als de les toch maar een uur duurt.


Aan de niet-academische kant zijn er ook ontwikkelingen geweest: frisbee is nog steeds heel leuk (zij het met wisselende prestaties van uw lieftallige blogster), en ik ben op 15 en 16 oktober zowaar mee geweest naar een toernooi in Plymouth. Niet veel wedstrijden gewonnen met No Frills 1, maar wel bakken aan ervaring opgedaan in de gezellige, sportieve sfeer die bijna uniek aan frisbee gebonden lijkt te zijn.

Indien dit nog niet uit bovenstaande tekst op te maken was: ik ben een schaamteloze bekeerling. Het is een heel relaxte sport, en omdat het gewoonlijk pas op de universiteit opgepikt wordt, is het helemaal niet vreemd dat mensen van onze leeftijd nog een beginnersniveau hebben. Daarnaast hoef je er geen duur materiaal voor aan te schaffen, wat mij natuurlijk als muziek in de oren klinkt: anders moet ik volgend jaar dat ook nog mee naar huis slepen (ik maak me nu al geen illusies meer dat ik het volgend jaar red met maar 1 koffer). De enige aanschaf die ik heb moeten doen is een paar voetbalschoenen - maak dat nog eens mee!  - voor 20 Pond, omdat we ook op gewoon gras spelen en dan glijd je ontzettend uit op gewone sportschoenen.
Jammergenoeg laat mijn schoolwerk niet toe om naast 3 keer in de week trainen ook nog naar elk toernooi mee te gaan, maar dat mag de pret niet drukken; ik heb na Plymouth en de andere kroegavonden die georganiseerd zijn al echt het gevoel dat ik de meeste mensen ken, en dat ik een goede groep heb gekozen om me bij aan te sluiten. Om nog maar te zwijgen van al het lange manvolk dat er rondloopt, muhaha!


Ahum, dan maar door naar de andere hobby. Met de fotografieclub hebben we afgelopen zaterdagochtend een praktische workshop gehad in landschaps- en architectonische fotografie. Daarvoor zijn we naar de baai van Cardiff gegaan; een moderner, pas gebouwd gedeelte van de stad met veel restaurants, winkeltjes en moderne artistiekerigheden. Perfecte plek dus om wat hoogstaande plaatjes te schieten. Na anderhalf uur bikkelen zijn dit degene waar ik het meest blij mee ben:

Best netjes, al zeg ik het zelf! Het was heel leuk om eens de tijd te hebben om langer naar bepaalde dingen te kijken, en er mogelijke foto's in te zien. Ik ben zeker van plan om hier mee door te gaan, en misschien in de toekomst iets minder typisch 'toeristische' foto's te maken als de gelegenheid zich aanbiedt.


En dan nu het moment waar jullie allemaal op gewacht hebben: Britse eerstejaars. Laten we zeggen dat ik veel zelfverzekerder ben geworden over wat ik aan kan trekken sinds ik heb gezien wat hier allemaal rondloopt. De mode is kort en strak, ongeacht lichaamstype. Daar hoef ik verder geen tekeningetje bij te maken, hoop ik. Op zich niks mis mee - als je maar happy bent - maar 's avonds laat verzandt het jammer genoeg regelmatig in ongewenste visuele traktaties.
Ook was ik tijdens de introductieweken (eerste 2 weken van het jaar) zeer blij dat ik niet in het naburige Talybont Zuid-complex woon; het leek overdag wel een uitgestorven vuilnisbelt, en 's nachts leek het wel een sport om te zien wiens stereo-installatie de andere kon overstemmen. Ik zit in Talybont Court, waar het meest internationale en Masterstudenten wonen, en waar het dus een stuk kalmer en (het mag gezegd) gezapiger is.
Het hoeft nauwelijks vermeld te worden dat ik me door bovenstaande taferelen en mijn eigen reactie daarop stokoud voel. Ik moet echt oppassen voor te veel afkeurende "de jeugd van tegenwoordig.." en "In mijnen tijd.."-gevoelens, want zo oud ben eigenlijk toch nog niet. Gelukkig is onze laatst aangekomen flatgenoot al 26, en ben ik dus niet de senior van het stel.


Dat brengt me op het onderwerp van onze flat. Het samenwonen gaat tot nu toe redelijk harmonieus, buiten een "wie heeft mijn melk opgedronken?!"-incident en het gebrek aan huishoudelijk savoir-faire van voornoemde flatgenoot. We zijn al eens met z'n vijven gaan bowlen en eten, en hebben gisteren een discussie gehad over religie; best interessant tussen een atheïst, en katholieke en een islamiet. Ook is men ervan overtuigd dat het in ons gebouw spookt, en ondanks mijn sceptische natuur hoor ik regelmatig vreemde geluiden 's nachts. Ik hoop dat het daarbij blijft, zeker met Halloween in het verschiet!

Meet & Greet

Na ruim een week van sociale inspanning heb ik me opnieuw (met Schoggi Mail!) achter mijn computer verschanst om jullie op de hoogte te stellen van mijn recente doen en laten.

Vrijdag (23/9) stond in het teken van de International Fair - oftewel infobeurs voor internationale studenten - en de internationale disco die die avond ingeleid werd door 2 uur initiatie in Welsh volksdansen. Met grofweg 80% Chinezen en Indiërs als deelnemers gaf dit redelijk hilarische taferelen en heb ik me, ondanks het chronisch gebrek aan mannen met gevoel voor ritme , heel goed geamuseerd. Algemeen genomen een leuke manier om in een ontspannen setting nieuwe mensen te leren kennen.

Zaterdag heb ik vooral geslapen, maar ben ik wel met 2 van mijn nieuwe huisgenoten naar de mega-supermarkt gegaan voor enige broodnodige zaken voor algemeen gebruik. In totaal deel ik mijn appartement met 4 anderen: een meisje uit Hong Kong, een Franstalige Brusselse, een jongen uit Dubai en een jongen uit India. Het cliché wordt trouwens bewaarheid: 3 van de 4 doen een MBA (Master's in Business Administration); alleen het Belgische meisje doet een Master in Culturele en Politieke Theorie. Wat dat precies inhoudt weet ik niet helemaal zeker, maar het lijkt een mengelmoes van politieke, sociologische, culturele en antropologische vakken te zijn.
Zondag heb ik nog een andere informerende lezing voor internationale studenten bijgewoond, samen met een jongen uit Chicago die ik vrijdag op de disco (nooit gedacht dat ik dat woord in deze eeuw nog zou gebruiken) heb leren kennen. Dit werd, vanwege het ongehoord mooie weer, gevolgd door een toertje door de stad en de baai met een open dubbeldekker. En dat dankzij de 5 Pond korting die we kregen - want waar zijn we anders student voor?

De week erna werd gedomineerd door nog een hele reeks andere (verplichte) kennismakingsmomenten, zowel voor de hele gemeenschap van Masterstudenten, als voor de studenten Journalistiek. Hierin kunnen als hoogtepunt de Quiz- en pizza-avond (onze ploeg werd 6de van de 25) en de kroegentocht genoemd worden, en als dieptepunt de verplichte test Engels die we donderdagochtend om 9u moesten afleggen. Je zou denken dat de IELTS test van 185 euro die ik in maart al had afgelegd voldoende zou zijn, maar vooruit. Ook redelijk ongemakkelijk en awkward was de openingsreceptie van JOMEC (School voor Journalistiek, Media en Cultuur), waar iedereen een beetje dom naar elkaar stond te grijnzen, de wijn na een half uur op was, en het eten gelukkig nog iets bood om je handen mee bezig te houden. Gelukkig mochten we met goed fatsoen na een kleine 2 uur de aftocht blazen, en konden we ons naar het beginpunt van voornoemde kroegentocht begeven in het Graduate Centre; een café en studieplek voorbehouden voor Masterstudenten.

Ook heb ik van deze afgelopen week gebruik gemaakt om de beurzen voor respectievelijk hobbyclubs en sportteams te bezoeken die in de grote zaal van de Students' Union (het grote gebouw van de studentenassociatie) gehouden werden. Ik heb me daar laten strikken voor zowel de Fotografieclub als de Frisbee-vereniging, dus aan buitenschoolse activiteiten dit jaar geen tekort. Intussen heb ik er ook al de eerste frisbee training op zitten, en ben voor het welslagen daarvan mijn oneindige dank verschuldigd aan broer(tje) Max.
Trainingen zijn 3 keer in de week, met soms een toernooitje, dus voor regelmatige lichaamsbeweging mag ik mezelf alvast een schouderklopje geven - zeker wanneer in aanmerking genomen wordt dat ik nergens een betaalbaar oud barrel van een fiets schijn te kunnen vinden, en dus alles te voet moet doen.

Op diezelfde sportbeurs werden tevens aan Amerikaanse student Chris en mezelf gratis rugby-kaartjes aangeboden, in ruil voor het invullen van een emailadres. De kaartjes betroffen de wedstrijd van afgelopen zaterdag tussen de Cardiff Blues, en Glasgow. Chris en ik togen dus op zaterdagavond met Finse kennis Laurie (een Rugbyveteraan) naar het stadion van Cardiff. Beide ploegen moesten op dat moment enkele belangrijke spelers missen vanwege de Wereldkampioenschappen in Nieuw-Zeeland en het stadion was daardoor nauwelijks gevuld, maar dat mocht de pret niet drukken. Integendeel zelfs; hierdoor konden we goede plaatsen bemachtigen en heb ik een aantal goede foto's kunnen maken, al zeg ik het zelf.
(Terloops moet ik opmerken dat de camera voor de rest nog niet veel te doen heeft gehad sinds ik hier ben en het mooie weer er dus jammerlijk aan voorbij is gegaan. Maar ik ben van plan in de nabije toekomst een paar plaatjes te schieten van de algemene omgeving, om jullie op zijn minst een indruk te geven van mijn nieuwe woonst.)
Deze foto's zullen dus vanaf (hopelijk) morgen op Facebook bewonderd kunnen worden. Tevens heeft Laurie zijn nut bewezen, en ken ik nu de rudimentaire beginselen van het rugby-spel volgens union-regels. Als ik tenminste niet afgeleid wordt door atletische lichamen in strakke broekjes, maar dat is een heel ander verhaal.

Dit brengt ons min of meer tot het heden, aangezien gisteren voorbij gegleden is in een speciale vorm van horizontale Zen-meditatie gekoppeld met muziek (oftewel chillen), ter voorbereiding op de eerste week van colleges. 
Tja. Iemand moet het doen.
Vandaag is ons van 10u tot 16u in een serie van presentaties uitgelegd wat de verschillende stromingen zijn binnen het belangrijkste vak, hetgeen vanaf volgende week 2 volledige redactiedagen per week omvat (maandag en vrijdag van 9u tot 17u). We kunnen kiezen tussen 4 stromingen, te weten Kranten, Tijdschriften, TV- en Radionieuws, en Documentaire - alle gekoppeld aan een deel online journalistiek. Hiernaast hebben we op dinsdag en donderdag nog een deel algemene vakken, maar dit is de belangrijkste keuze die we maken. Ikzelf heb totaal geen ervaring in het maken en monteren van filmpjes, en ben dus om te beginnen al meer geneigd tot het schrijvende gedeelte. Hierbinnen geniet bij mij op dit moment het Tijdschriften-pad de voorkeur, maar we wachten de concretere sessies van aanstaande vrijdag nog af voor een definitieve keuze tussen Tijdschriften en Kranten.
Morgen hebben we daarnaast dan eindelijk de eerste 'echte' les: een uitleg over wat, hoe en waarom van de analytical feature; een zeer belangrijk soort artikel dat een analyserende beschouwing geeft van een gebeurtenis en de context daarvan - wij moeten er dit jaar eentje schrijven voor een belangrijk percentage van ons eindcijfer voor het vak.

Ik moet toegeven dat ik, na alle info van vandaag over wat we op het einde van het jaar allemaal moeten kennen en kunnen, enigszins nerveus ben. De afgelopen 5 jaar heb ik doorgebracht in relatief dezelfde theoretisch-academische omgeving, en wist ik dat ik er - mits voldoende inspanning achter de boeken - wel zou komen. Dit jaar is veel meer praktijkgericht en leunt niet zo zwaar op boekenkennis; de enige achtergrond die ik heb. Het is vreemd om na zo'n lange tijd weer aan het begin van iets geheel nieuws te staan, en hoewel ik het in de aanloop hiernaartoe heel leuk vond begin ik nu toch een beetje kriebels in mijn maag te krijgen.
Gelukkig staat ons een hele resem aan voorzieningen en begeleiding ter beschikking als we door de bomen het bos niet meer kunnen zien, en houd ik me maar vast aan het feit dat ik als eerste meevaller toch al kan tellen dat ik geen taalachterstand heb - tegenover de vele Chinese studenten.

Ook biedt in de komende dagen het sociale leven uitkomst als de zinnen even verzet moeten worden; er staan tussen de bedrijven door een feestje van de frisbeeploeg, en carnavalsfeestje en een avondje met de fotografen op het programma, dus ik mag wederom niet klagen.
Daarover in een volgende aflevering dus meer, aangevuld met diepgaande, antropologisch verantwoorde beschouwingen aangaande het sociaal gedrag van de subcultuur die de Britse eerstejaarsstudent heet. U weet niet wat u ziet, dus blijf vooral kijken.

Schone lei

Nee, ik ben niet van de aardbodem verdwenen.
Ik kan het best begrijpen dat de radiostilte van de afgelopen 10 maanden die indruk heeft kunnen wekken, maar niets is minder waar.
Het academiejaar 2010-2011 is een ontzettend leuk, druk, bekronend jaar geworden, en het is me hierbij gelukt om inderdaad in één keer te slagen voor zowel mijn Bachelor als mijn Master; tot u spreek een Master of Arts in de Taal- en Regiostudies: Japanologie. Dat is een flinke mondvol, en als ik echt een ijdeltuit was zou het nog in correspondentie achter mijn naam mogen zetten ook. Maar aangezien mijn ego en ik nog altijd samen door een deur kunnen, doe ik dit niet.
Tevens ben ik al tijdens dit afsluitende jaar Leuven bezig geweest met het vervolg - waarin ik op dit moment de eerste stappen aan het zetten ben: een éénjarige Master in de Internationale Journalistiek aan Cardiff University. Het heeft wat voeten in de aarde gehad en flink wat voorbereidend werk vereist, maar nu zit ik dan ook pontificaal met mijn achterwerk op mijn nieuwe bureaustoel in mijn nieuwe kamer aan de andere kant van het Kanaal.
Als we dan toch met pijn in het hart afscheid moeten nemen van Leuven, dan liefst met iets leuks in het verschiet: nog een jaartje studentikozen tussen de Welshmen. Ik twijfel er niet aan dat dit de smart enigszins zal verzachten. Daarnaast beginnen we wat studie-inhoud betreft met een schone lei: Japans is na 5 jaar noeste arbeid eindelijk afgesloten, en ik moet bekennen dat dit voor mij kraaknieuwe studiegebied me met kinderlijk enthousiasme vervult. Toch hoop ik uiteindelijk beide vakgebieden te kunnen verenigen in een leuke doch uitdagende baan, die ongetwijfeld bijna onvindbaar zal blijken en waarvoor ik vanaf nu steeds de oren zal spitsen.

Maar goed, dit betekent wel dat er opnieuw een periode van (semi-)regelmatig bloggen aanbreekt - al is het maar als vingeroefening. Natuurlijk hoop ik dat familie en vrienden de komende berichten opnieuw geïnteresseerd zullen lezen, en bij voorbaat mijn excuses als een evenwichtig gepland stukje ontaardt in een tirade over deze of gene die mij op dat moment het bloed onder de nagels vandaan haalt.
Op dit moment valt er verder qua concrete zaken nog niet veel te melden: ik heb een eigen kamer met badkamer(tje), en deel een keuken met 4 andere studenten. De keuken is effectief leeg, en morgen staat er tussen de info-sessies en administratieve rompslomp door een expeditie richting mega-supermarkt op het programma. De komende anderhalve week staan vervolgens in het teken van de kennismakingsactiviteiten voor (1) internationale studenten, (2) Masterstudenten en (3) studenten Journalistiek. Dat belooft interessant, maar wel vermoeiend te worden. De eigenlijke colleges beginnen dan op 3 oktober - als ik het goed heb. Ik moet nog ergens een academische kalender vandaan halen.
Een grote opsteker was verder wel dat de vliegreis naar hier slechts 2 uur duurde; een fractie van de tijd die de reis naar Japan omvatte. Van 1 uurtje achteruit krijgen we gelukkig geen jetlag, en dankzij de pendeldienst van de universiteit heb ik me geen breuk gesjouwd aan mijn koffer en ben ik prinsheerlijk afgeleverd. Kind kan de was doen.
Nu hopen dat de rest even makkelijk gaat.

The S-files: part two (director's cut)

We zijn nu alweer ruim een maand bezig met school, en het leven ziet er daarom weer een stuk leuker uit. Het slagen voor herexamens draagt daar natuurlijk ook aan bij, jeej!
Sommige mensen hebben mij gezegd dat ze het jammer vinden dat mijn blog nu "klaar" is omdat ik terug ben van mijn avontuur in het verre oosten, en dat heeft mijn ego zó gestreeld dat ik eigenlijk wel zin had om daar een mouw aan te passen. Er is technisch gezien niets wat me tegenhoudt om vanaf nu mijn leven in Leuven (pluspunt voor alliteratie) te beschrijven! Muhahaha!

Ok, dat is misschien iets minder indrukwekkend en 'wow'-waardig, maar het stelt me wel in staat om een update van mijn leven te geven aan mensen met wie ik beter contact zou moeten houden, maar die er altijd tussenuit schieten en zorgen dat ik me schuldig voel.
Bij deze dus. Sorry! :(

Dat gezegd zijnde, beginnen we met het tweede deel van deze blog.
The S-files: het (hopelijk) Laatste Jaar in Leuven.
Laat me toe even de huidige stand van zaken samen te vatten vooraleer we door gaan met dit spannende nieuwe seizoen:
- Als alles verloopt volgens het plan dat ik al aan verschillende mensen in detail heb uitgelegd, kan ik in juli 2011 afstuderen voor zowel mijn bachelor als mijn master Japanologie. It's magic!
- Er is al een stap in de goede richting gezet d.m.v. het groen licht dat mijn vakkenpakket en mijn thesisonderwerp hebben gekregen.
- Ik woon in een nieuw studentenhuis met gemeenschappelijke keuken en hele leuke huisgenoten, en waar nota bene ook nog Sinterklaas langs zal komen!
- Ik ben duidelijk een kuddedier bij uitstek, en heb me dus weer (zij het onofficieel) bij het presidium van onze studentenkring Eoos gevoegd. Hetgeen buitengewone toewijding vraagt in de vorm van aanwezigheid op feestjes, overtuigend leren zingen van het kringlied en het spekken van de kas door bier te drinken. Gelukkig worden deze zware opofferingen goed gemaakt door een gepersonaliseerde presidium-trui. Want daar doen we het natuurlijk allemaal voor.
- Ik heb een baantje bij het museum van Leuven - toepasselijk 'M voor Museum' genaamd - als suppoost. Ja, dat betekent rondlopen in de zalen met een kick-ass walkie-talkie en badge om geheime deuren mee open te doen. Ik word er helemaal machtsdronken van.
Zo, nu iedereen weer bij is kunnen we verder met belangrijker zaken, zoals NaNoWriMo. Jawel, om 1 of andere reden ben ik al voor de 3de keer zo geschift om mee te gaan doen aan dit evenement. 

Voor mensen die het nog niet kennen, dit acroniem staat voor de National Novel Writing Month, wat erop neer komt dat ik de uitdaging aan ga om in de maand november een 50 000 woorden tellend verhaal te proberen te schrijven, zonder tussentijds dingen te wijzigen of verbeteringen aan te brengen - wat moeilijker is dan het lijkt. De bedoeling is de creativiteit de vrije loop te laten, en pas helemaal op het einde je vreemde hersenspinsels terug te lezen. Wat af en toe zeer vreemde resultaten oplevert!
In 2008 deed ik voor het eerst mee, en slaagde in deze opgave. Dat was duidelijk beginnersgeluk, want in 2009 faalde ik jammerlijk met slechts 5000 woorden achter mijn naam. Maar nu, in 2010, keert het tij opnieuw! Ik heb een beter idee, meer motivatie, en ben nu al verder dan vorig jaar. Maar ik loop toch een beetje achter, zoals je kunt zien:

 Met dit programmaatje kun je zien hoever ik nu zit; ik moet eigenlijk al bijna halverwege zitten, maar geen paniek! Voor dit weekend heb ik een marathon gepland, dus tegen zondagavond moet ik aan het streefgetal zitten van 23500 woorden. Eitje, toch?


In ander nieuws, wat mensen hopelijk meer zal interesseren: ik heb een Taiko groep gevonden bij Leuven!! Ik kan dus inderdaad mijn obsessie verder zetten en vol overgave op trommels rammen terwijl ik me stiekem terug in Japan waan! Yes!!
Ok, genoeg uitroeptekens. Want hoewel ik heel blij ben, kost het wel een bom duiten en moet ik nu elke week 1 à 2 keer een half uur op en neer fietsen naar Lovenjoel. Na een volle dag les. Op donderdagavond. Wat betekent dat ik eigenlijk al moe ben voordat ik nog uitga, en vrijdagochtend dus tot weinig productiefs in staat ben. 
Een kleine meevaller van de nieuwe aanpak van de KUL dit jaar is dat bijna niemand meer les op vrijdag heeft en dus vroeg aan het weekend kan beginnen. Een schrale troost als je het mij vraagt, vergeleken bij de vervroegde examenregeling die volstrekt onwijzigbaar was en nu alsnog zal wijzigen nadat we ons vakkenpakket al moesten indienen, en dus de potentie heeft te ontaarden in een complete clusterfuck wat overlappende examens betreft.
Non-studenten zullen hier hoogstwaarschijnlijk nog niets van meegekregen hebben, maar dit is een probleem van het grootste belang voor de studenten, die anders misschien bij voorbaat al veroordeeld worden tot een herexamen door overlappende examendata. 
En voor de proffen, die blijkbaar nog met geen mogelijkheid kunnen zeggen op welke dag ze in januari in Leuven kunnen zijn om examen af te nemen.
Lees dat drie keer, en zeg me dan pas dat het slecht is van me dat ik het 1 toch iets zwaarder vind wegen dan het ander. Zoals gewoonlijk zit de KUL, ons eeuwenoude, beroemde instituut, weer boordevol kul.
Maar het kan nog altijd erger; gelukkig moet je bij ons nog wel moeite doen voor een diploma.

In persoonlijker nieuws: het damesvoetbalteam van Eoos (waar mezelve ook deel van uitmaakt) heeft afgelopen woensdag een klinkende overwinning geboekt op VRG, de kring van faculteit Rechten. Waar we zeer blij mee zijn, omdat het cliché over rechtenstudenten grotendeels bevestigd wordt in Leuven, en we natuurlijk schaamteloos chauvinistisch zijn over onze eigen kring.
En nee, dan maakt het niet uit dat ze eigenlijk forfait hebben gegeven door gewoon niet te komen opdagen. Winnen is winnen is winnen. Voor de kenners: forfait, shmorfait! Volgende keer wacht ons weliswaar Apolloon (de kring van sportwetenschappen), wat betekent dat we dik ingemaakt zullen worden, aangezien er meisjes van Apolloon bij Anderlecht spelen. Maar wij zijn jammer genoeg te trots om van te voren al forfait te geven, en zullen wij over 2 weken dus ons uiterste best doen... en genadeloos de grond ingeboord worden. Misschien kunnen we er na 10-0 een vriendschappelijk potje van maken?


Oja, nog een laatste puntje. Dit jaar heb ik geen tv meer op mijn kamer (er is geen aansluiting, en zoals Jens zei: "ik kan na 2 stappen de andere muur aanraken"), en ik ben dus niet helemaal bij qua populaire tv-programma's. Maar ik doe soms een beetje onderzoek om niet helemaal met m'n mond vol tanden te staan, en ik moet zeggen: wat, in naam van al dat goed is, is 'Glee'?!?
Niet 'wat' als in 'wat', maar 'wat' als in 'wat vindt iedereen hier zo leuk aan?'. Ik heb wat filmpjes op Youtube gekeken, en serieus, de persoon die dat gedrocht van een tv-serie bedacht heeft moet gestraft worden. Herhaaldelijk. Want het lukt me niet eens om die fragmenten tot het einde toe af te kijken. Halverwege krijg ik ondraaglijke jeuk, begin ik hard te praten tegen mijn computer (= geen goed idee, want de muren zijn dun), en zet ik dat verschrikkelijke, overtrokken, 'High School Musical'-ripoff kattengejank af.
En ja, ik weet dat het al een Emmy heeft mogen ontvangen, en er wereldwijd mensen fan zijn, en wat ik zeg dus maar een mening is. Maar kan iemand me dan uitleggen wat er wel goed aan is? En het argument "die acteur/actrice is een lekker ding" telt niet.

Maar dat is nog niet het ergste uit de States wat mij de afgelopen tijd bereikt heeft. Die twijfelachtige eer valt toe aan het nieuws dat de Millennium-trilogie van Stieg Larsson (aanrader!) opnieuw verfilmd zal worden in Hollywood, terwijl er al een (in mijn ogen) nagenoeg perfecte verfilming bestaat. En waarom moet er nu een nieuwe komen? Omdat deze in het Zweeds is. En over het algemeen haten Amerikanen het lezen van ondertiteling.
Volgens dit artikel zijn de Zweden er ook een beetje pissig over. En terecht.
De originele titels van de boeken waren al niet goed genoeg voor de Engelse vertaling - hoe kom je van "Mannen die vrouwen haten", tot "Het meisje met de drakentattoo"? Toch niks mis met die eerste titel? Maar nee, Hollywood weet alles beter.
En als je me niet gelooft, kijk hier dan eens naar. In 2008 was er een kleine, alternatieve productie, Repo! The Genetic Opera genaamd. Geen Hollywood-productie, maar door mond-tot-mond reclame via het internet toch erg populair. Wat mij betreft ben ik dank verschuldigd aan vriendin Olga voor de introductie. Ik geloofde dus mijn ogen niet toen ik eerder dit jaar de aankondiging zag voor de grootse première van Repo Men; bijna exact hetzelfde verhaal, maar dan met bekende acteurs, meer explosies en zonder alternatieve opera-kenmerken.
En zo verwordt alles tot eenheidsworst. Om ziek van te worden. Want Hollywood-films zijn op zich best leuk als entertainment, maar volgen wel allemaal hetzelfde patroon - moet ook wel, want ze moeten natuurlijk zo veel mogelijk opbrengsten genereren! Tot de vaste ingrediënten behoren: knappe, bekende acteurs/actrices, special effects, seks en een happy end. En natuurlijk moet iedereen alles kunnen begrijpen, dus elke ondertoon, elke nuance moet uitgesproken worden (als je me niet gelooft, kijk dan eens CSI). Slechts zelden zijn Hollywood films subtiel, wat nu juist het grootste kenmerk is van Scandinavische films. En ja, dat zijn soms ook obscure films die alleen doorgewinterde cinefielen kunne waarderen ('Europa', iemand?), maar de Millennium-films waren echt goed. Goede sfeer, indrukwekkend zonder melodramatisch te worden - wat ik zeker zie gebeuren met een zekere scène in de eerste film - en volkomen realistisch zonder een suikerzoet einde.
Dat zie ik dus allemaal ten onder gaan met deze nieuwe verfilming die in 2011 uit moet komen. En het vervelende is dat Hollywood veel meer geld heeft om zijn films aan de man te brengen, en men in landen waar de boeken niet zo populair waren en die de Zweedse films niet bereikt hebben, de Hollywoodversie als de standaard gaat zien. Wat het originele werk allesbehalve eer aandoet. Ik wacht dus vol angst op die nieuwe films, en hoop dat het geen monstruositeit van ongekende proporties wordt zoals de laatste 'Transformers'-film.

En nu ik tot volle tevredenheid mijn gal heb kunnen spuwen, zal ik jullie weer met rust laten. Mijn dank aan de mensen die het tot dit punt hebben volgehouden. :)

P.S. En als je dacht dat rampzalige boekverfilmingen tot Hollywood beperkt bleven; dacht het niet. Kijk maar eens naar 'Kruistocht in spijkerbroek'. Thea Beckman draait zich om in haar graf.

Terug van weggeweest

Ondanks verschillende afgebroken pogingen tot het schrijven van een blogpost, is het effectief afwerken ervan niet meer gelukt voordat ik terug naar huis moest. Voor een afwezigheid van 3 maanden is zelfs het alom geaccepteerde excuus van "ik had het druk" niet toereikend, dus daar zal ik verder geen woorden aan vuil maken. Intussen ben ik (bijna op de dag af) een maand terug, en heb ik dus al de kans gehad alles een beetje op een rijtje te zetten, en te wennen aan het feit dat ik plotseling weer in mijn "eigen" cultuur terug ben.
Maar voordat we daarover verder gaan, wil ik eerst even in vogelvlucht de laatste periode in Japan doornemen.

Mijn eindpresentatie ging redelijk; 1 stomme fout gemaakt bij het doorklikken van mijn slides, maar voor de rest vond iedereen het toch best interessant. Iedereen moest op dezelfde dag zijn presentatie geven, wat betekent dat we van 9u 's ochtends tot 18u 's avonds in dat lokaal hebben gezeten. Na afloop nog groepsfoto's genomen, en dat was dat. De volgende dag was het afscheidsfeestje voor de internationale studenten, zoals gewoonlijk gehouden in de grote zaal in de Kaikan. Traditiegetrouw ging dit gepaard met allerlei spelletjes, waarvan het resultaat in de foto-slideshow rechts van mijn blog te zien is. 
Geen WC-rol is beschadigd bij het maken van deze foto's.

Op niet-academisch gebied was het grootste evenement natuurlijk het Taiko Matsuri; het grote taiko concert dat op 31 juli en 1 augustus plaatsvond in het park van het kasteel van Matsumoto. Hiervan staan ook een heel aantal foto's in het album op deze pagina.
Op de 31ste waren wij nog niet aan de beurt, en hielpen we vooral met het opbouwen en afbreken voor onze jeugddivisie die wel die dag op het hoofdpodium zou optreden. De zenuwen sloegen die dag dan ook nog niet echt toe, en we hebben dus nog kunnen genieten van de optredens van de andere groepen die meededen. Daarnaast traden onze centrale 3 broers - Toshiharu (Toshi voor de vrienden), Kenji en Kiyoshi - ook beide dagen op; zij verzorgden de openingsceremonie. Bewonderaar die ik ben (geen commentaar) heb ik dat natuurlijk gefilmd, en het resultaat kun je hieronder zien. De fluit is in het begin niet zo goed te horen, maar dat ligt (opnieuw) aan mijn camera.

De schelpen moeten volgens vriendin Kyoko symbolisch dienen als aandachtstrekker voor het publiek; een soort van "komt dat zien, komt dat zien!" effect. Ik ben er nog niet helemaal uit of het bijdraagt of afdoet aan de hele opvoering.
Enfin, de tweede dag waren wij eindelijk aan de beurt. 's Ochtends was het eerst tijd voor de repetitie. Het spreekwoord zegt dat alles wat er in de generale misgaat, tijdens de premiere goed zal verlopen. Welnu, alles wat in de generale mis kon gaan, ging ook daadwerkelijk mis. Ik miste ons instapmoment, liet een stok vallen, en zat op het laatste stuk net een tel ernaast. Duidelijk de zenuwen van voor de eerste keer op dat podium te staan, over het hele plein heen te kunnen kijken, en te beseffen dat het uur U onherroepelijk nadert.

Gelukkig was het die avond donker tegen de tijd dat wij aan de beurt waren, en met al die spots op je gezicht kun je het publiek gelukkig niet zien. Onze set was 2 nummers lang. De groep is redelijk groot, en afgezien van een paar centrale spelers deden de meesten maar 1 nummer mee, waaronder wij. Ons nummer, met het solo-gedeelte, was pas als tweede aan de beurt. Tijdens het eerste hebben we dus trillend in de coulissen gestaan, onbewust air-trommelend en mee-neuriënd met wat er op het podium gebeurde. Tijdens groot applaus was het aan ons om onze taiko mee te nemen naar de juiste positie, en te wachten op het moment van de waarheid.
Het spreekwoord hield stand, en afgezien van een kleine aarzeling die alleen ingewijden zouden opmerken, verliep alles perfect. De adrenaline gierde ons tijdens het buigen nog door het lijf, en tijdens het opbergen van de taiko's hebben Bregt en ik van pure euforie rondgesprongen als konijnen op LSD.
Daarna kwam het besef dat het gewoon nu klaar was. Al die maanden heb je toegeleefd naar een evenement dat (in ons geval) slechts 7 minuten geduurd heeft. Het groepsgevoel is op dat moment zo sterk dat je eigenlijk wilt dat er op zijn minst nog een dag aan vastgeplakt wordt, gewoon zodat het nog niet hoeft te eindigen.
Het was vanaf dat moment dat ik begon te voelen dat ik eigenlijk nog helemaal niet naar huis wilde.
Dat gevoel is die laatste week alleen maar gestegen, culminerend in een jankfestijn van epische proporties tijdens het afscheidsfeestje van de taiko-groep op vrijdag 6 augustus. De volgende ochtend vertrok ik al om 5u30 's ochtends naar het vliegveld, en toen had ik bijna alles willen geven om nog niet weg te moeten. Er is gespeeched en gelachen, er zijn cadeautjes en adressen uitgewisseld, en er is op het eind nog geknuffeld ook - eigenlijk ongehoord voor Japanners. Er is ons verzekerd dat we altijd een plaats bij hun hebben, en dat we zeker op bezoek moeten komen en meetrainen als we nog eens in de buurt zijn.


De terugreis op zaterdag voelde eigenlijk heel onwerkelijk aan; je denkt dat een jaar een lange tijd is, maar het vliegt eigenlijk voorbij. Het is eigenlijk goed dat je in totaal bijna zo'n 24 uur onderweg bent; dan heb je een beetje de tijd om om te schakelen: het verdriet van het afscheid van je af te zetten en je te richten op de blijdschap van het weerzien.


Een directe vlucht Tokyo-Brussel bestaat nog niet, dus ik had een overstap op Schiphol waarop ik 2 uur moest wachten. In het vliegtuig al ergerde ik me mateloos aan het feit dat je meteen weer als onwetende buitenlander wordt behandeld, alle stewardessen ervan uit gaan dat je geen Japans spreekt, niet van Oolong thee houdt, en dat ze zich moeten verontschuldigen voor het feit dat de westerse maaltijden op zijn. Pogingen tot protest zijn futiel, omdat ze boven het geluid van de motoren uit niet registreren dat je in het Japans bezig bent.
Schiphol was jammergenoeg bron voor nog meer irritaties. Het eerste wat me opviel toen ik het vliegtuig afstapte waren 3 dingen: Iedereen is lang, lijkt op mij, en is onbeleefd.
Ok, ik geef toe, Japan is qua beleefdheid en professionele voorkomendheid bijna een unicum in de wereld, maar dit was dan wel weer de andere kant van het spectrum (hoewel vriend Martijn me verzekerd heeft dat het in Rusland nog erger is). Het begon al bij de paspoortcontrole en bagage-check aan de transferbalie; de eerste doet alles met handgebaartjes en zegt helemaal niks, de tweede zegt alleen het volgende:
"Jas uit. Alles uit de zakken."
"Laptop? Uit de tas. Openmaken."
Ik snap dat het een geestdodende, afstompende k*tbaan is waar je hersenen van afsterven, maar kan er echt geen glimlachje vanaf? Of een vriendelijkere toon? Je zou uit pure rancune alsnog terrorist worden. 
Om nog maar niet te spreken van de werknemers van de Starbucks op Schiphol. Ik dacht: 2 uur wachten, ik ben moe; kan best een koffie gebruiken. En om het afkicken van de in Japan alomtegenwoordige Starbucks nog wat uit te stellen, dacht ik: kom, we halen er nog even snel eentje, om het af te leren.
Fout dus. Compleet fout. Er staan daar achter die toonbank 3 jonge barista's die, ondanks de zich opbouwende rij, op een slakkengangetje heen en weer sloffen tussen koffie-apparaat en kassa en duidelijk nauwelijks geïnteresseerd zijn in hun bezigheid. Ok, ik ben verwend, dat weet ik, maar de complete desinteresse waarmee je met opgetrokken wenkbrauw bijna naar je toegeroepen krijgt wat je dan wel wilt hebben, vind ik op het randje. En als je dan braaf staat te wachten op je drankje, en ze het gewoon vergeten te maken en dan op hetzelfde arrogante toontje vragen wat je dan wel niet gehad had willen hebben.... daar kan ik dus niet (meer) tegen.
En sindsdien valt het me elke dag op hoe onvriendelijk we allemaal tegen elkaar zijn. Nergens kan meer een glimlachje vanaf, en van het concept 'service' is eigenlijk nauwelijks meer iets te merken. Dan merk ik wel dat ik toch gewend ben geraakt aan de Japanse omgangsvormen die in het begin zo overdreven leken. En ik besef steeds meer dat ik meer cultuurschok heb beleefd toen ik terugkwam, dan ik had toen ik heenging. Misschien ook door het feit dat je heengaat met de verwachting dat alles anders is dan je gewend bent, en als je terugkomt niet denkt dat je je ergens op hoeft voor te bereiden. 

Ik weet nu wel dat het leven daar eigenlijk nog niet zo slecht is, en dat de irritaties daar weliswaar anders, maar niet erger zijn dan de irritaties hier. Dat houd je altijd, waar ter wereld je ook terecht komt. Ik weet nu wel dat ik daar kan leven, en dat het dus ook geen ramp zou zijn mocht ik ooit voor mijn werk nog eens een paar jaar naar Japan moeten. Dat zou ik eigenlijk helemaal niet erg vinden; ik ben eigenlijk stiekem al mogelijkheden aan het zoeken om volgend jaar al even terug te gaan.

Aanvalleuh!

Dit keer een echt een onbehoorlijk lange pauze! Maar zoals elke goede student heb ik een waterdicht excuus; te weten, mijn bachelorpaper. Dit 89.613 tekens en 113 voetnoten tellende gedrocht van een scriptie is nu eindelijk af (nadat er zelfs nog geschrapt moest worden om binnen het max. aantal tekens te blijven), en dat betekent dat ik weer onder mijn steen vandaan kruip om jullie in te lichten over mijn doen en laten. Maar maak je geen zorgen; jullie hebben niks gemist, want vanwege diezelfde paper bestond mijn leven recentelijk vooral uit 'laten'.
Maar nu is hij dus af, doorgestuurd, ingebonden en ingeleverd dankzij onmisbare en fantabuleuze vriendin Amy die zich dit jaar al vaker door mij voor een karretje heeft laten spannen, en daarvoor alle mogelijke lof verdient.

Overweldigd door mijn nieuw verworven vrijheid wist ik zo snel niet waar ik moest kijken, maar mijn blik viel al snel op de tekenen van de WK-gekte die nu ook eindelijk Japan heeft bereikt. Er zijn natuurlijk de algemene dingen, zoals de mascotte van het toernooi - raar groen/geel dingetje, trouwens. Voetbal is tegenwoordig redelijk populair in Japan, zeker nu spelers als Honda bijv. in Nederland spelen. Hoewel honkbal nog steeds nationale favoriet blijft, kent voetbal sinds de laatste jaren een sterke opmars. Dat betekent niet dat men nu blaakt van zelfvertrouwen over het nationale team; mensen zijn nogal aarzelend over de kansen, en zelfs de coach is al begonnen zich in te dekken voor eventueel verlies - de oefenwedstrijden waren ook niet erg veelbelovend.
Daar speelt natuurlijk bij mee dat Nederland bij hen in de groep zit. Zo gauw iemand nu hoort waar ik vandaan kom wordt er commentaar gegeven op dit feit, aangevuld door de voorspelling dat Nederland vast wel zal winnen. Dit zal ook wel voor een deel de reden zijn dat ik al verschillende Nederland-gerelateerde dingen voorbij heb zien komen:

Zoals deze chips met "Gratin smaak" die, zoals in het kadertje onderaan staat, komt van de "in Nederland geproduceerde Edamkaas" die erin zit. Best lekker, met inderdaad een vleugje Edammer, maar vooral om zijn amusementswaarde aangeschaft. Ik ben allang blij dat de vlag en het molentje kloppen, maar waarom heeft dat jongetje een rood t-shirt aan met een 'B' erop?! Daar moeten de Rode Duivels voor iets tussen hebben gezeten...

Bewijsstuk nr. 2: Een sporttijdschrift met een speciale editie over WK-legendes uit de jaren '70 - er zijn ook andere over de jaren '80 en '90 - met zowaar Cruijff op de voorkant! Andere besproken spelers zijn Pélé, Beckenbauer, Müller en Kenhe-.. waarvan ik het einde niet kan ontcijferen. Excuses voor de eventuele spellingsfouten, maar met Katakana blijft het behelpen. Zo wordt Cruijff bijv. geschreven als Ku-ra-ie-fu. Tja, de 'ui' is moeilijk; in mijn ervaring zijn wij zo ongeveer de enigen die die klank in hun taal hebben.
Ik heb het tijdschrift niet gekocht, dus ik weet de verdere inhoud niet, maar indien gewenst kan ik wel nog een keer een kijkje nemen in de kiosk.


De wedstrijden worden hier ook allemaal uitgezonden op de publieke omroep; het tijdsverschil is gelukkig niet zo erg! Zelf heb ik hier jammergenoeg geen televisie, dus ik ben naarstig op zoek naar websites waar de wedstrijden gratis live te bekijken zijn; suggesties? Daarnaast hoop ik op z'n minst de groepswedstrijd tegen Japan bij iemand anders te kunnen kijken, hoewel dat misschien een beetje ongemakkelijk wordt als we de vloer met ze aanvegen, muhaha! ;)

In ander nieuws: ik ben als Chinese vrijwilliger geronseld voor een internationaal evenement dat door Shindai georganiseerd wordt (in werkelijkheid door Satou-sensei), en moet nu duidelijk herkenbaar (want ik ga zó op in de massa, hier!) in het evenementsgebouw gaan rondlopen, en stempeltjes uitdelen als bezoekers "goeiedag", "dankuwel" of "tot ziens" tegen me zeggen. Verder hoef ik gelukkig geen Powerpoint presentatie te geven over mijn land zoals sommige andere sloebers, maar het is wel 5 uur van je zuurverdiende zondag om zeep.
Ach ja. Alles om de reputatie van KU Leuvenstudenten hoog te houden, zeker?


Maar dat is niet de enige reden dat ik er zo (ahum) naar uitkijk; zondag betekent al sinds november een vaste afspraak met Taiko-training, en we kunnen het ons met het zicht op het Taiko-festival niet veroorloven er ook maar 1 onnodig te missen. En ik moet in juli al een zondag laten schieten omdat ik nog een derde en laatste keer bij mijn beurs-betalers in Tokyo op bezoek moet. Nu ben ik wel van plan daar nog een laatste toeristisch lang weekend van te maken (met dank aan de lesloze vrijdag), maar dat is toch wel akelig dicht bij D-Day.
Gelukkig is ons solo-gedeelte nu af, en komt het er alleen op aan die zo automatisch en snel te kunnen dat we ons kunnen concentreren op de gehele uitstraling en stoere badass-heid van ons optreden. 
Ik heb tevens nieuwe stokken gekocht; deze zijn van harder hout en dus zwaarder dan de vorige, maar zullen lang niet zo snel splinteren en kwast-gewijs splijten als degene die ik hiervoor gebruikte. Aan het gewicht wen ik wel, en ik zie het maar als extra spiertraining, haha. :) Wel geven ze me jammergenoeg meer blaren (ze zijn iets smaller), dus eventuele handcrème-reclames kan ik wel vergeten in de toekomst. Gelukkig komt het beetje hockey-eelt dat ik nog had me wel van pas.


Twee weken geleden was het de 22ste verjaardag van vriendin Pawadee uit Thailand, en dat hebben we uitgebreid gevierd. De zomer is in Japan het vuurwerkseizoen, en alles wat knalt, vonkt en rookt is vanaf eind mei overal in supermarkten verkrijgbaar. Dat is dus precies wat we die avond rond 23u langs de kant van de rivier gedaan hebben. De sterretjes die ze hier hebben zijn groter en geven meer licht, maar doen ook wel een stuk meer pijn als je een vonkje op je hand krijgt! En ja, ik spreek dus uit ervaring.
Vervolgens zijn we met de hele groep naar het studentenhuis van Don en Woo-Jin verkast, omdat het aantal mensen niet meer in Pawadee's appartementje paste; 12 man is bij ons zo de limiet. Gelukkig is de kamer van Woo-Jin een stuk groter (met een hoog plafond!!), en konden we er allemaal comfortabel in. Het hoeft nauwelijks gezegd dat ik stinkjaloers was! Daar werd het nog heel gezellig, en na met een "goeiemorgen" afscheid genomen te hebben ben ik thuis lekker van mijn zaterdag gaan genieten.


Ondanks onderbrekingen zoals verjaardagen is mijn eerder vermelde vrijheid eigenlijk maar van korte duur; ik mag me nu gaan richten op het maken van mijn eindejaarspresentatie, en dat gaat niet zonder slag of stoot. Satou-sensei doceert het vak dat ons daarbij moet helpen, en de man is zo miereneukerig als maar kan. Hij geeft lijstjes met richtlijnen (waaronder de exacte grootte en interlinie voor je notities) die voor iedereen met een beetje capaciteit tot logisch denken volstrekt onnodig zijn, en bedoelt met "kies zelf een onderwerp dat je leuk vindt" eigenlijk "kies een politiek correct onderwerp, of een onderwerp waarin Japan zeer goed uit de verf komt, en waar je op het einde semi-origineel je mening en/of oplossing voor kunt geven".
En een outline van een thema en hoofdpunten die je wil behandelen betekent dat hij eigenlijk al de hele tekst met resultaten van eventueel onderzoek wil zien, hoewel je daar nog lang niet aan toe bent in je planning.
En het allerbelangrijkste: stop zoveel mogelijk speciale effecten, pijltjes, cartoons, schema'tjes en (indien mogelijk) vuurwerk in je Powerpoint presentatie dat je voor elke slide 10 keer moet klikken en iedereen meer naar het scherm kijkt dan naar jou luistert. En als kers op de taart geeft hij iedere keer pas een week voordien de datum van de deadline van het volgende stadium.
Geïrriteerd? Ik? Welnee.
Maar zonder gekheid (daar heeft die autoritaire ploert al genoeg van), de hele manier van doen en denken van die man schiet me in het verkeerde keelgat. Jammer dat ik nog lang niet zo welbespraakt ben in het Japans als in het Nederlands, en jammer dat hier kritiek naar boven toe niet straffeloos mogelijk is. De man houdt mijn cijfer voor zijn vak (punten geven gebeurt bijna geheel subjectief) en mijn voortdurende aanwezigheid aan Shindai gegijzeld, en ik heb nu dus de unieke kans mijn geduld te oefenen. De meest effectieve kalmerende mantra is als volgt: "nog twee maanden en ik hoef je nooit meer te ziennnnnn...nog twee maanden en ik hoef je nooit meer te ziennnnnn..."
Word ik misschien toch nog Zen, hier.