Haisai!

Dat betekent 'hallo' in het Okinawaans. Want dat is waar ik nu ben; op het eiland Okinawa. We zijn nu halverwege onze vakantie hier op de meest tropische plek binnen de Japanse eilandengroep, dus het werd tijd voor weer eens een berichtje.

Vorige week zaterdag heb ik zoals verteld pizza gebakken met Japanse kinderen. Dat was best grappig, maar soms was het nogal moeilijk om duidelijk te maken wat ze moesten doen (we mochten alleen Engels spreken), en om ze zelf aan de praat te krijgen. Het begon om 10u30 's ochtends, tot 17u, dus hoe leuk het ook was, om die tijd vond ik het welletjes worden en was ik blij toen hun moeders ze weer kwamen ophalen.
Meevaller was wel dat ik ook met alles mee mocht eten, en op het einde nog 5000 yen (ong. 40 euro) kreeg voor de gedane moeite. Ik heb wel eens harder moeten werken voor mijn geld!

Zondag was vooral druk met voorbereidingen voor de vakantie, want maandag vertrokken we al om 6u20 's ochtends met de bus naar Tokyo. Dat betekende dat we om half 6 vanaf ons appartement naar het station moesten lopen - de bussen gingen nog niet.
Nadat de bus om 10u aankwam in Tokyo, moesten we met een combinatie van trein en metro op het vliegveld Haneda zien te komen. Op het overstap-station konden we al inchecken, en vanaf daar zijn we met de Tokyo mono-rail naar de luchthaven gegaan. Was best grappig, zo hoog boven de stad uit.
Ons vliegtuig vertrok pas om 13u15, maar het was redelijk druk bij de douane, dus hebben we slechts kort iets gegeten alvorens ons naar de Gate te begeven. Toen we dan eindelijk in onze stoeltjes konden neerploffen was dat met een zucht van verlichting; we hadden alles gehaald zonder erg te moeten haasten, en hadden nu 3 uur voor de boeg waarin we nog even een uiltje konden knappen.

Vanaf de luchthaven van Naha (de hoofdstad van Okinawa) zijn we met de taxi naar onze jeugdherberg gegaan. Met z'n 3en was dat gelukkig niet zo duur. Net als onze kamer trouwens; we hebben een prive-kamer met badkamer (die groter is dan ik thuis heb) voor een heel schappelijke prijs. Met het hostel is niks mis, alleen de foto op internet van het strand dat op 1 minuut van ons verblijf gelegen is was nogal misleidend: daarop was niet te zien dat het strand slechts 50 m. breed is, en er op 20 m. in zee een grote uitstulping van de haven gebouwd is. Niks geen horizon, dus.

De eerste 2 dagen hebben we daarom ergens anders ons heil gezocht, namelijk in het bezoeken van een nabijgelegen replica van wat vroeger de residentie was van de koninklijke familie van de Ryukyu-archipel (die later geannexeerd werd door Japan). Het was best mooi, maar het is jammer dat je weet dat het slechts een replica is die 20 jaar geleden gebouwd is. Dat is hier met alle 'historische' gebouwen zo: op alle plakaatjes staat geheid iets in de trant van 'Helaas is het oorspronkelijke gebouw verloren gegaan in de veldslag om Okinawa in 1945, maar deze replica uit 199- is zeer trouw aan het origineel'.
Ach ja. Je kan het ze moeilijk kwalijk nemen.
Ook zijn we een kijkje gaan nemen in Okinawa World; een themapark gelegen op een uur buiten de stad. Er is een groot ondergronds grottenstelsel, met uitgang en ingang aan weerskanten van het park. Bovengronds hebben ze een pleintje waarrond allerlei ambachten worden gedemonstreerd, een brouwerij van de lokale sake, een glasblazerij, een slangenmuseum (met de lokale addersoort in het bijzonder) en een dans/trommel-demonstratie in traditionele Okinawaanse stijl. Al bij al best een bezoekje waard.

In de stad zelf is kokusai-doori (International Street) de place to be. Daar vind je alle souvenirwinkels, bars, restaurantjes en andere toeristelijkheden. Vooral die souvenirwinkels zijn wel leuk. Het meest verkochte souvenir in Japan zijn lokale delicatessen en koek/snoepjes, en gewoonlijk staat overal een tupperware-doosje bij met koekjes waarvan je mag proeven voordat je iets koopt. Wat wij in elke winkel natuurlijk veelvuldig doen. Uit puur praktische overwegingen weliswaar, want we zijn van plan om een omiyage (souvenir) mee te nemen voor onze maatjes van de Taiko-groep.

Gisteren, op onze 3de dag, was het weer een heel stuk minder goed. Het regende en waaide erg hard, dus hebben we de dag 'thuis' doorgebracht en zijn Bregt en ik 's avonds toen het weer droog was naar de bioscoop gegaan. We hadden een film gevonden in de originele versie met Japanse ondertiteling, dus dat was geen probleem. Ook zijn we aan de praat geraakt met de groep Japanse hippies die het hostel uitbaat en hun vrienden die hier te gast zijn, en met wat andere Europese bezoekers. We tellen een Ierse, een Duitser en een Spanjaard.
Vandaag waaide het nog wel, maar gelukkig geen regen meer. Jammergenoeg nog altijd niet echt strandweer, dus we hebben onze zoektocht maar even uitgesteld. Wel hebben een kort tripje geboekt naar een van de nabijgelegen eilandjes. Daar gaan we dan met de ferry heen, vervolgens met de boot walvissen spotten (die zijn nog in de buurt tot april), en daarna ook overnachten op het eiland. Zonsondergang en -opgang zouden daar verschrikkelijk mooi moeten zijn, net zoals de stranden. Met de vrije tijd die we hebben kunnen we daar ook nog langs het strand gaan snorkelen, of een scooter huren.
Nu hopen dat het weer maandag meezit, zodat alles ook daadwerkelijk doorgaat.
Daarnaast hebben we voor overmorgen een duik-dagtrip geboekt. Met de boot gaan we naar een ander eilandje in de buurt, en daar brengen we dan de hele dag door met eerst te leren scuba-duiken, en dan inderdaad de diepte in om allerlei zeebeesten te bekijken. Volgens het meisje van de winkel zullen er ook Nemo's te zien zijn (clownvissen, voor wie de film niet gezien heeft). Als we geluk hebben zien we ook nog een schildpad. Godzijdank zijn we studenten, dus krijgen we nog korting ook.
Alles bij elkaar betekent dat een heleboel voorpret!

Vanavond gaan we uit met de Duitse jongen en zijn vrienden (waarvan er 1 jarig is), dus kunnen we hier ook het nachtleven eens meemaken. Heb ik al meer dan een uur op deze computer gezeten, en er zijn er maar 2, dus is het tijd om iemand anders een kans te geven.
Ik schrijf binnenkort wel hoe het allemaal nog gegaan is, en of de weergoden ons wat beter gezind zijn geweest dan gisteren.

It. Is. Alive!!!

Wanneer je je agenda erbij moet nemen om je te herinneren wat je sinds de laatste post gedaan hebt, weet je dat het al veel te lang geleden is geweest. Bij deze stel ik jullie dus gerust: Ja, ik leef nog.
Omdat het anders een ellenlange post wordt beschrijf ik de minder recente gebeurtenissen wat minder gedetailleerd. Om te beginnen dus waar ik de vorige keer opgehouden ben: het schoolbezoek.
Het bleek dat ik te vroeg gejuichd had over het feit dat ik Engels moest gebruiken: die kinderen kenden zo weinig van de taal dat ik het meeste d.m.v. tekeningen en mime heb uitgelegd. Enthousiast waren ze gelukkig wel, en hutspot was ook iets geheel nieuws; zeker omdat er geen rijst bij hoort. Die vraag is me wel 3 keer gesteld: "Eet je daar nog rijst bij?" Na een negatief antwoord stonden ze perplex te knipperen - in Japan is een maaltijd niet compleet als er niet ergens rijst in zit of op z'n minst als bijgerecht wordt geserveerd. Maar het minpunt van gebrekkige communicatie werd ruimschoots goedgemaakt doordat ik met de auto werd gehaald en gebracht, gratis lunch en koffie heb gekregen, en daarbovenop nog een salaris van 1000 yen (ong. 8 euro). Ik heb wel minder lucratieve ochtenden gehad.


Dat was op woensdag, en als ik nu mijn agenda erop terugsla zie ik dat de rest van die week erg druk was met het afwerken van de laatste schooldingen, en met voorbereidingen voor de daaropvolgende week vakantie met vriendin Amy die langskwam vanuit België. Ik kon een futon lenen van Sam, en de eerste 2 nachten in Matsumoto heeft Amy dus bij mij geslapen. Daarna hebben we ruwweg het rondje herhaald dat ik met mijn ouders en Max ook heb gedaan, zij het wel de meer low-budget versie. Niet dat ik daarover kan klagen, want het hostel waar we in Kyoto zijn verbleven had een fenomenale prijs/kwaliteit-verhouding. Ook is er in die stad (en errond) zo veel te zien, dat ik slechts 2 dingen opnieuw doorlopen heb. Voor de rest was het voor mij net zo nieuw als voor Amy.
Ook hadden we geluk dat we net op 3 februari in Kyoto waren, want dan is het Setsubun-feest. In tal van Shinto-schrijnen wordt er op de ochtend van die dag een publiek gebed gehouden waarbij er aan de Kami geofferd wordt. Vervolgens werpen de priesters en hun discipelen zakjes met geroosterde sojabonen in het publiek; men zegt dat die geluk brengen. 
Setsubun is de dag waarop in het nieuwe jaar het huis "gereinigd" wordt. De bonen worden gegooid om demonen weg te jagen en te zorgen dat het huis rein is en het geluk uitgenodigd kan worden. Vaak wordt dit nagespeeld d.m.v. 1 gezinslid dat het masker van een demoon draagt, en de rest van de familie die onder leiding van het gezinshoofd de 'demoon' al bonengooiend wegjaagt onder het roepen van "Oni wa soto, fuku wa uchi", wat vrij vertaald "Demonen naar buiten, geluk naar binnen" betekent.
Maar goed, Amy en ik waren dus om 9u op die bewuste ochtend fris en fruitig aanwezig bij de ceremonie van het Fushimi-Inari schrijn - hetgeen de meeste mensen beter kennen als het schrijn waarachter zich het pad met de duizenden rode poorten zich uitstrekt. Een filmpje hiervan zal ik zo snel mogelijk op Volkskrantreizen.nl proberen te posten.
Na 3,5 dagen Kyoto (gedurende waarvan ik ook nog een kleine rëunie met wat KUL-klasgenoten had) zijn Amy en ik doorgegaan naar Tokyo, waar ik wel meer van hetzelfde heb gezien, maar als er een stad is die continu in beweging is, is het Tokyo wel, dus nog steeds geen klachten. Na opnieuw 3 dagen heeft Amy het vleigtuig terug naar België genomen, en ben ik per trein naar mijn bergstadje teruggekeerd.
We hebben ons die week in ieder geval heel goed geamuseerd, waaruit een greep:

Deze keer wel helemaal omhoog het pad gevolgd - Kyoto

Even chillen op een perfect beschut, zonnig plekje op de stoep voor een tempel - Kyoto

Oorwarmers passen in Harajuku, Tokyo.

 Kaiten-sushi (=lopende band) in Asakusa, Tokyo.

De week nadien heb ik vooral genoten van mijn welverdiende rust, en is dus niet noemenswaardig, buiten het korte bezoek van KUL-maatjes Lukas en Thomas die de pracht en praal van Matsumoto - dat is te zeggen, het kasteel - kwamen bewonderen. Zondag kon ik jammergenoeg niet echt lang met ze blijven kletsen, omdat ik zoals gewoonlijk Taiko-training had. We zijn nu echt aan een sneltreinvaart nieuwe nummers aan het leren, en op moment van schrijven hebben we er alweer 4 nieuwe (redelijk) onder de knie. Voor april moet er daar nog 1 bij komen, en moeten we de rest van ons repertoire perfectioneren.

De rest van de tijd is een opeenvolging geweest van kookfeestjes, kotfeestjes, filmfeestjes en geen-speciale-reden-maar-dat-geeft-niet-feestjes met onze lieve vriendjes uit de Kaikan. Dit weliswaar doorspekt met inspanningen voor die vermaledijde Bachelorpaper die wel (nog een beetje) uitgesteld, maar jammergenoeg niet afgesteld kan worden.

Enige gebeurtenis van noot is een feestje van de Taiko-groep, dat ook mooi dienst kan doen als anecdote om wat meer inzicht te verschaffen in de eigenaardigheden van Japanners.

Officieel was dit feestje een 'Nieuwjaarsfeestje' - zij het een beetje laat, in februari - maar in het geheim was het ook de bedoeling om de 70ste verjaardag van de oude opper-sensei te vieren. De man was blij verrast en liet zich verleiden tot een speechje, wat bij hem al snel verzandt in een 20 minuten durend monoloog over zijn leven en loopbaan tot nu toe. Mijn aandacht was al flink afgedwaald toen hij met gepaste trots meldde dat 2 leden van de Taiko-groep naar hem waren gekomen met het nieuws dat ze wilden gaan trouwen. 

Olga en ik waren plots weer bij de les, en keken elkaar verbaasd aan; bij ons weten was er binnen de groep niet eens een koppel! Toen vervolgens het gelukkige paar werd opgeroepen op te staan en de felicitaties in ontvangst te nemen, bleek dat het ging om Kyoko (22 jr), die ons vaak bijles geeft en een vriendin van ons is geworden, en Toshi (24 jr), de oudste van de 3 Taiko-broers die meestal de leiding van de lessen op zich neemt.

Stel je aub even de scène voor: de verloving wordt bekend gemaakt, de gelukkigen staan op.... en bevinden zich aan geheel verschillende kanten van de kamer. Ze glimlachen wat, blozen wat, spreken afzonderlijk een woordje. Na een groot applaus en felicitaties begint het feest echt en..... ze staan afzonderlijk de mensen te woord die allemaal het naadje van de kous willen weten. Ik heb ze de hele avond in de gaten gehouden, en op geen enkel moment zijn ze dichter dan een meter bij elkaar gekomen. Geen knuffel, arm om de schouder, kus op de wang, hand vasthouden, etc. Niets van dat alles. Hoogtepunt van de verbazing was wel toen bleek dat ze al 6,5 jaar een koppel zijn. Ik heb even geverifieerd bij Olga, maar die had ook geen idee dat die twee meer dan slechts teamgenoten waren.

Op het eind van de avond vertrokken ze ook afzonderlijk en op verschillende tijdstippen, met alleen een algemeen afscheid aan de hele groep. In de 5 uur die we in dat zaaltje hebben doorgebracht hebben ze elkaar geen moment aangeraakt of een echt gesprek met elkaar gevoerd.

En dit is volstrekt normaal.

Voor Japanse maatstaven is dit een compleet normale relatie. Niemand die zich afvraagt of die twee elkaar wel echt lief vinden. Japanners zijn erg gesteld op het gescheiden houden van privé en publiek, dat snap ik; ik hoef ook niet te zien hoe mensen elkaars gezicht bijna opeten, zoals in Europa wel eens gebeurt, maar dit is wel meteen het andere uiterste. Het is ook niet alsof de jeugd zich in dit opzicht onderdrukt voelt door de oudere generatie; zelf vinden ze het ook vanzelfsprekend dat je afstand bewaart als je in gezelschap bent. Ik vraag me dan af hoe ze elkaar dan eigenlijk om te beginnen duidelijk maken dat ze de ander wel zien zitten. Het eerste wat me te binnen schiet is iets wat we op de lagere school wel deden: briefjes laten doorgeven met "Wil je verkering met me? Kruis aan ja of nee." Zo zal het (hoop ik) niet in het echt gaan, maar volgens mij zweten ze peentjes als ze zich op deze manier bloot moeten geven.

Ik zou dolgraag willen weten hoe dat hier nou allemaal in zijn werk gaat - zeker in contrast met de 'Love-hotels' die overal open en bloot staan, en die specifiek dienen om koppels de kans te geven in alle rust en privacy(?) seks te hebben. Maar jammergenoeg is het not done om dat soort vragen te stellen, en als je het met een omweg probeert krijg je gegiechel, gemompel en een rooie kop als antwoord.

Naar mijn mening is dit een uitstekende illustratie van het fundamentele verschil in denkwijze en cultuur tussen Westerlingen (of meer specifiek: West-Europeanen) en Japanners. Toen ik het er later over had met ongerelateerde Japanse kennis Higashi, kon die ook alleen maar knikken en zijn schouders ophalen en zeggen: "Zo gaat dat hier."

Oh. Oké dan. Meer kan ik er ook niet van maken. En met dit beetje food for thought laat ik jullie met rust, voor nu. 

Van concerten, hutspot en groene dagen

Wat vliegt de tijd; alweer bijna 3 weken geleden dat ik nog gepost heb. Wat dus ook betekent dat ik over 3 dagen vakantie heb! :D
We hebben deze afgelopen tijd ook goed gebruikt om vanalles af te ronden qua klaswerk (met o.a. een eindsprint van jewelste wat kanji betreft), en er nog een aantal activiteiten uit te persen.

Op zondag 10 januari hebben we op een klein stadsfestival ons Taiko-debuut gehad. Ik was erg nerveus, vooral omdat we, nadat we ons omgekleed hadden, nog een tijd moesten wachten. Het waren 3 kleine optredens op verschillende locaties in het centrum, en er was redelijk wat toeloop. Zeker wij 3en als blonde buitenlanders op de eerste rij trokken veel bekijks, en er kwamen zelfs een aantal fotografen speciaal op ons af om close-ups te maken. Dat gebeurt trouwens nogal consistent; het is alleen jammer dat we nooit het resultaat te zien krijgen.
De eerste keer heb ik nog wat foutjes gemaakt door de zenuwen, maar later kreeg ik er steeds meer plezier in en lette ik niet meer zo op het publiek. Koreaanse vriendin Su-Jon heeft een hele hoop foto's genomen, ziehier een voorproefje:

Van links naar rechts: Olga, Bregt en ik. Buiten beeld gevallen aan de linkerkant is Koreaanse vriend Hyon-U.

Diezelfde avond waren we opnieuw uitgenodigd door het echtpaar Ookubo, die ons eerder in November ook al eens mee uit eten hadden genomen. Bregt, Chinese vriendin Rangetsu, Vietnamese vriendin Van en ik waren van de partij, en dit keer gingen we naar een beroemd krab-restaurant, waar we een 5-gangenmenu voorgeschoteld hebben gekregen (allemaal met krab, natuurlijk). Hoewel we rustig begonnen met een patéetje (hoe spel je dat?!) en een loempia, werd dat onverwacht gevolgd door een gratin van krabhersenen. Jawel. Echt zo'n situatie waarbij je liever niet had geweten wat erin zit, ook al is het lekker.

Het hoofdgerecht was vervolgens nabe-ryouri met hele stukken krab erin. Opnieuw wil ik echt niet weten wat die grap gekost heeft, en ik was dan ook heel blij dat ik een mooi souvenir uit Nederland mee had als bedankje - heeft mijn moeder godzijdank allemaal meegebracht.

Na het eten waren we nog bij hun thuis uitgenodigd, en onze vermoedens werden bewaarheid; deze mensen hebben heel goed geboerd in hun leven. Toch komt dat niet hinderlijk tot uiting in hun gedrag - ze hebben veel, maar willen het ook graag delen met anderen (ons dus), en zorgen dat we een zo compleet mogelijke ervaring van Japan kunnen hebben.

De volgende dag hadden we rendez-vous in het park van Matsumoto-jo (het kasteel). Daar zouden we met een hele groep nogmaals Mochi gaan maken, maar deze keer op traditionele wijze met een grote houten kuip, zware hamers, en dan stampen maar. De lokale pers was erbij, en ik ben zowel geïnterviewd als gefilmd. Het filmpje (weliswaar in het Japans) is hier te vinden:Mochi-filmpje 

Al bij al ook een leuke dag, en ontzettend geluk met het weer, natuurlijk. Maar dat soort klassiek wintersport-weer hebben we hier regelmatig, dankzij de bergen die de meeste regenwolken tegenhouden.

Dat was allemaal goed en wel, maar er moest ook nog gestudeerd worden! Later die week moest ik nog een hoop kanji-oefeningen doen en de tekst van mijn einde-semester-presentatie doorsturen aan de leerkracht om te laten nakijken. Ook hadden we zondag weer Taiko-training, met de opwindende ontwikkeling dat we eindelijk weer een nieuw, ambitieuzer nummer mogen leren. Gelukkig heeft Toshi-sensei (=Taiko-god) ons een dvd gegeven zodat we thuis kunnen oefenen; uit de bladmuziek alleen kan ik de ritmes echt niet halen.

De daaropvolgende week van 18 tot 24 januari is helemaal een periode van moeten-moeten-moeten geweest. Met o.a. een extra lange multi-culti-klas (wat een vreugde), 2 kanjitoetsen, 1 conversatietoets en het nog tig keer checken en oefenen van mijn presentatie en die uiteindelijk houden op vrijdag.

Die ging trouwens goed; geen verwoestende kritieken gehad. ;) Ik dacht dat ik gewoon lui was geweest om alles met zo simpel mogelijke woorden uit te leggen i.p.v. alle moeilijke termen te gebruiken, maar dat was uiteindelijk waar de leerkracht nog het meest over jubelde. Ik had wel een verklarende woordenlijst gemaakt voor mijn klasgenoten, maar die was duidelijk korter dan die van andere mensen - wat dus verrassend genoeg als een pluspunt gold, haha. Mijn onderwerp was Dejima, het eiland voor Nagasaki dat de Hollanders 200 jaar lang als enige westerlingen bewoond hebben om handel te kunnen drijven. Puur uit persoonlijke interesse gekozen, dus het had erger gekund. En de meerderheid van mijn klasgenoten kende het verhaal nog niet, dus dat was ook leuk.

Ook ben ik afgelopen week door het IC gevraagd om naar een lagere school te gaan en uitleg te geven over Nederlandse kookkunst, en daarvoor heb ik eerst een soort 'intake'-gesprek gehad met de verantwoordelijke leerkrachten van die school. Dat verliep allemaal naar wens, dus ik ga morgen aan 10-jarigen uitleggen hoe je Hollandse hutspot maakt. Godzijdank mag ik dat in het Engels doen, want het is in het kader van hun les Engels. Ook moet ik wat documentatie meebrengen over Nederland in het algemeen, omdat ze waarschijnlijk geen idee hebben waar het ligt, laat staan hoe het eruit ziet. Mijn mede-buitenlandse gasten zijn 3 Amerikanen en een Canadees, dus ze zijn zeer blij dat ik voor wat meer variatie zorg, haha. We zullen morgen wel zien hoe dat gaat!

Afgelopen weekend (23-24) was er een ijssculpturen-tentoonstelling in het park van Matsumoto-jo (handig, zo'n kasteel), en we zijn zaterdagavond met een heel convooi buitenlandse studenten een kijkje gaan nemen. We waren eigenlijk iets te vroeg, want ze gingen die nacht pas de beelden uithakken, maar dat was ook wel eens leuk om te zien. Van die mannen met bivakmutsen op en cirkelzagen kreeg ik wel even een Jason-vibe, maar dat mocht de pret niet drukken.

Ook hebben we een heuse kebab-kraam gezien en als ik niet al gegeten had, had ik er zeker 1 gekocht. De andere West-Europeanen (=4 man) kwijlden met me mee, terwijl de rest niet-begrijpend toekeek. Ah, good times. ;)

Toen we een beetje uitgekeken waren op het hele gebeuren en mijn vingers en tenen zo ongeveer bevroren waren, zijn we teruggefietst naar de Kaikan en hebben er daar nog een avondje van gemaakt. Was alweer een tijdje geleden dat we dat nog gedaan hebben, dus het was wel welkom.

Daar hebben we ook nog wat nieuwe vrienden gemaakt; We zaten met z'n 7en op de kamer van Oro, een Benanees/Benaner/Benan-persoon- enfin, Afrikaan - met Pietro (de Duitse Italiaan), Bregt, Olga, ik en 2 Mongolen (ja, ik weet het, haha). Die laatste twee hebben onuitspreekbare namen, dus voor ons heten ze Tuugii en Turu. En gelachen dat we hebben! Nooit geweten dat Mongoliërs (:P) zo grappig kunnen zijn; ze zijn heel relaxt en los vergeleken bij andere Aziaten. Maar dat had ik ook wel kunnen weten, want uit de multi-culti-klas hebben we geleerd dat mensen daar wel ongetrouwd samenwonen zonder met de nek aangekeken te worden, en homoseksuelen relatief geaccepteerd worden.

Maar goed, het is nog een erg leuke (en late) avond geworden.

Daarna zondag vanzelfsprekend laat opgestaan, en wat gestudeerd voor de grammatica-toets van maandag (gisteren); de laatste van het semester. Om 15u was het weer tijd voor Taiko, waar we het tweede deel van ons nieuwe nummer hebben geleerd. Het tempo gaat echt veel sneller nu; het is 1 keer kijken, 2de keer in de lucht meespelen en de 3de keer doen. Op die manier hebben we een heel repertoire tegen de tijd dat we naar huis gaan in augustus!

Maar na 3 uur Taiko ben je best moe, dus ik was niet zo blij dat ik daarna nog naar het station op en neer moest om een treinkaartje naar Nagoya te kopen voor maandag.

Maandag had ik in de ochtend eerst de grammatica-toets, en in de vroege middag nog een leestoets voordat ik 10 minuten eerder weg moest om mijn trein naar Nagoya te halen. Ik ben namelijk gisteren naar een concert van Green Day geweest! Het voorprogramma begon om 18u, en om op tijd in het stadion te raken moest ik de trein van 14u50 hebben, dus ik had haast. Ik was in mijn eentje, want Sam had jammergenoeg geen geld, en andere liefhebbers zijn er op dit moment niet in de buurt. Maar niet getreurd, want ik heb absoluut genoten.

140 minuten non-stop muziek van album-kwaliteit of hoger (ja, hij kan echt zingen), zonder ellenlang gezever over het zoveelste goede doel (kuch, Bono, kuch). De groep had het publiek vanaf het eerste moment in zijn greep, en liet ons niet meer los tot de lichten weer aan gingen en de laatste noot van de toegift weggestorven was. En die was lang. De toegift, bedoel ik; 4 nummers waarvan 1 die 9 minuten duurt, en de gouwe ouwe Good Riddance, ook wel bekend als Time of your Life.

Om nog maar niet te spreken van dronken konijnen, supersoakers, WC-rol-schieters, T-shirtkanonnen, zingende fans, vuurwerk, ontploffingen, roze boa's en 4-jarigen op het podium.

Elke cent meer dan waard. Wat je ook zegt over Green Day, punk of nep-punk, ze weten wat hun fans willen en ze zorgen ervoor dat we het krijgen met nog een schepje er bovenop. Alle hits kwamen voorbij; niet alleen nummers van het nieuwe album maar bijv. ook van het album Dookie dat 15 jaar oud is. Mijn stoeltje viel ook heel erg mee; ik had een plek op de tribune waarvan ik dacht dat ik misschien niet zo veel zou kunnen zien, maar de hal was kleiner dan het schema had doen vermoeden, dus er was eigenlijk helemaal niets mis mee.

Klein minpuntje van het hele gebeuren was wel dat Japanners over het algemeen de teksten niet kennen, dus als de zanger dan een bepaalde lyric als antwoord verwachtte, kwam dat nogal zwak naar voren - wat helemaal in tegenstrijd was met het enthousiasme van het publiek.

Maar goed, ik ga er nu over ophouden. Maar laat het gezegd zijn dat dit een van de beste ervaringen is geweest in lange tijd. :D

Toen ik eindelijk na het concert met merchandise weer op het station stond was het al kwart voor tien, dus je begrijpt dat ik niet meer de trein naar huis heb genomen. Dat had ik voorzien, en dus heb ik ruim een maand geleden al geregeld dat ik bij iemand in Nagoya kon CouchSurfen. Dat was een Amerikaan die al een paar jaar in Japan woont en vroeger gebackpackt heeft in Europa en daar veel geCouchSurft heeft, en die nu zelf zijn appartement openstelt voor gasten.

Voordat er iemand in paniek schiet; het is allemaal hartstikke goed verlopen; CouchSurfing regel je via de website met dezelfde naam, waar je een profiel moet aanmaken met foto's en zoveel mogelijk info over jezelf. Het is een systeem van vertrouwen; je schrijft een beoordeling over mensen met wie jij een goede ervaring hebt gehad, en voor wie jij garant staat dat dat een goed persoon is. En David, de Amerikaan bij wie ik overnacht heb, heeft een hele lange waslijst aan goede beoordelingen en garanties. Ik heb dus eerst dat allemaal doorgespit en alle veiligheidsadviezen gelezen. Maar het was helemaal geen probleem: ik had zelfs een eigen kamer! Hij is me komen ophalen aan het metro-station om 22u30, we hebben nog wat YouTube-filmpjes uitgewisseld en zijn gaan slapen. Vanochtend moest hij alweer vroeg aan het werk (hij is leraar Engels), dus ik ben ook om die tijd weer vertrokken. Dat was wel even moeilijk; om 7u30 zat ik alweer op de metro naar Nagoya Centraal Station, en heb van daar om 9u de trein terug genomen naar Matsumoto, en daarin eigenlijk alleen maar geslapen.

Nu zit ik dus weer thuis achter de computer, te wachten tot ik om 16u naar de laatste multi-culti-klas mag gaan om een opstelletje te schrijven. Reken maar dat ik vanavond vroeg naar bed ga!